BEN HEP ON YEDİ YAŞINDAYDIM
Ben hep on yedi yaşındaydım
Soğuk duvarlarım bende firari,
Gonca güllerim sararmış,
Kehribar sarısında ayrılıklarım,
Ve ben hep on yedi yaşındaydım.
Cebimde yalnızlık mektuplarım,
Vefasızca büyümeme çabam,
Sıcak somuna olan sevdam,
Kavanozdaki siyah zeytinlerimle
Ben hep on yedi yaşındaydım.
Nadasa bırakılan acılarda,
Yeni tohumlar ekiyordum.
Ne gün doğumu, ne de gün batımı,
Acılarıma merhamet ediyordu,
Çünkü ben on yedi yaşındaydım.
Kavganın en çetinindeyim,
İdeolojilerin ortasında yaslanmış
Güneş görmeyen bir yamaçta,
İçimdekilerini otlatmaya çabalıyorum.
Tek tek nakş ediyorum on yedime
Otlar yeşerdi ağaran yüreğimde,
Dinmiyor içimde Nesimi’nin feryadı,
Kozalakta soğuk vurmuş gibi,
Güneşin mahcubiyeti üzerimde,
Bütün telafilerim on yedi yaşımda.
Yoruldum ben ömrümün baharında,
Baygın çocukluğumun fısıldanışına,
Çayırlarında papatyalar açtım,
Dikenli gülleri kucakladım.
On yedi yaşımda bir tek seni sevdim.
Sığındığım patikalarda uyuya kaldım.
Kol geziyordu failli meçhul şiirlerim,
Sözcüklerimdeki mecazi Mürsel,
Ahmed Arif’i çağırıyordu inime.
Anlatıyordu bana on yedi yaşımı.
Keskin kelemimin ucu batıyordu,
Tımarhane kaçkınlarına,
İblisin fikirlerine kavgalıydım
Ateş topunda sürükleniyordum,
On yedi yaşımın gençlik parkında.
Babam ömrünün baharında
Vefa ile cefayı yoğuruyordu
Alnının teri ile namussuzlara inat,
Annem ise kanatlarını açmış,
Bizi örtüyordu on yaşımızda.
Feryad-ı figan eylemişim dünyayı,
Heybem ile bazen derviş,
Bazen omzumda keçe, bir çoban,
İçimde ölen biri ile bir katliam,
On yedi yaşımda bir kabristanım.
Zehir kusuyorlar ömrümün üzerine,
Emperyal bir dövüşteyim, terazi yok,
Yinede meyil vermiyorum yenilgiye,
Kavgam kimseyle değil kendimleydi.
Ve uçları kanıyordu on yedi yaşımın.
Mermi sesleri kulağımda bir çınlama,
Kan güllerini bekliyorduk, pencerede,
Buğusunda çizerdim gözlerinin göletlerini,
Sonra izlerdim seni
Gözlerinin göletlerinden
On yedi yaşım sessizleşir ve durulurdu.
***
