BEN DE ÖZLEDİM BEN DE
O küçük çocuğu anlatıyorum
Ve bu gece bayramın bir çeyrek parmak öncesi
Ellerimde güzel babamın ellerinin bir ömürlük ayrılık kokusu....
Hazırlanıyorum küçük taşlı köy yoluna adımlarımı hızlı hızlı atmaya.
Bilirim babamın yalnızlığını da, telaşem o yüzden
Bir kaç gün avutmak, hem kendimi hem onu!
El öpmek çok ağır yüktür içime,
Bilmem ki!..
Unuttum!..
Ranzamın, tahtadan evlere bakan yurt evinde...
Alıştırma yapardım, hep duygularında!..
Hayalimdeki o eli, öpmekten dudaklarım aşınırdı
Çocukluktan feleğe düşman olmuştum sanki...
Bu ne dudak acısıdır dediğim zamanlar...
Bu ne ayrılık acısıdır ya! Rabbi Rabbi...
Evimizin, tahta duvarları çok az şahit olmuştu, sayılı öpücük süslerdi yanaklarımı...
Ah babam , güzel bakışlı babam...
Pencereler de mahrum oldu, evlat yolu bekleyen gözlerinden....
Şimdi suratım, hüzün içinde ve gözlerim ıslak, akar şiirlerime
Kulaklarımda o şarkı , cennetim bana sarıldığın zamandı....
O zamanın ve bu zamanın,
Gecenin ve sabahın tam kıyısındayım
Gitsem diyorum, dursa mı o zaman?..
Hayallerim...
Özlemlerim...
Hiç olmazsa biraz sarılma vardı o zamanda...
Bir dut ağacında salıncak da vardı, sırtımda ellerin....
Dallarında üzüm asması, dilimde avuçların, rengarenk...
Yarın bayram!..
Doğdum pişman , büyüdüm pişman!..
Bu nasıl kaderdir Ya! Rabbi...
Ben de özledim ben de!..
