BAŞROLÜYDÜN HEP
En güzeliydin rastlantıların
En uzun ve derin şiirlerin
Çok uzun yıllar
Başrolüydün hep
Kağıtların çizgilerinden
Kalemin mürekkebinden
Akıp kitapların sayfalarında
Mısra mısra çoğalan
Direnişleriydin yüreğimin
Yalnızlığımın mavi limanından
Pembe kalbimin gül goncasıydın
Yasak sevdamın coğrafyasında
Hüzün kokulu ellerim sensiz
Kaç güneşi erittim yüreğimde
Kaç mevsimi
Çoktan umutsuzluğuydu yarınlarımın
Dünlerimin gözaltı kayıplarından
Kaç mahpusluğunu yaşadım
Bu çağ benim çağım mıyd?
Beceremediğim mutluluklar yarım
Masumiyetini taşırım hala
Yürek iyiliklerimin
Ürkek korkak zamanların
Ayaz kokar yağmur yemiş sokakları
Ben yalnızlık kokarım sevdasızlıktan
Gözlerim ıslak yağmur kokulu
Tutsak kalan yaşanmamışlıklarım
İçim hüzünler ülkesiydi ruhum göçebe
Kaç eski salaş mektupların kokusunu duyumsardım
Aşk dolu mısralar şiirleşirdi
Tesellisi yoktu vaktin
Bir pervaneye döndüm hasretinle
İçime sığmıyor keşfedemediğim
Benden habersiz giden zamanı
Bir sır gibi saklıyorum gözlerini hala
Unuttuğum duyguları yeniden duyumsar gibi
Kireç kokan odalardan
Kanayan dudağımın kızılı
Kokusunu taşır hâlâ ellerim
Ahh ne çok duygu gözlerimden
Hissizleşmekten korkarım
Anlayacağın çocukluğumun anılarıdır hâlâ
Benim yaşama sevincim.
