İki ruhun elleri birbirini bulduğunda,
yolun rengi değişir derlerdi,
inanmazdım...
Bütün inanmazlıklarımı titizlikle yok ettin,
yok denilenin anlamını kaybettim sonra...
Perdenin oraya koca bir minder bıraktım farkettin mi..?
Farkettin mi, aynayı da kırdım dün sabah...
Canım sağ olsundu çünkü,
ve çünkü senin de
canın sağ olsun...
Canın sağ olsun,
bana söz verme..!!
Her yere not düşüyorum bu ara,
kenarda köşede ne kadar kağıt varsa...
Biraz masa kenarına,
biraz aynanın soluna...
Yitik heybeler gibi aklım,
yitik ve bitik saatlere emsal...
Sana kese kağıdı içinde elma almıştım oysa...
Kese kağıtlarına yazdım seni,
bana söz verme..!!
Su her yanı sardığı an, tuzun anlamı değişir...
Böyle söylemişti o gece,
suretsiz gölge...
Çok sonra anladım ne demek istediğini,
çok sonra yaşadığım bir an sayesinde...
Bir an deyip geçmemek gerek o vakit,
Bir anda oluyor her ne oluyorsa nihayet...
Neden değişiyor inceliğin,
sesin,
ellerin..?
Bir anda ölünür bile oysa, biliyorsun...
Su her yanı sardı,
ve tuz anlamını yitirdi...
Sıcaklığını koru,
kalbini ve kalbimi koru...
Çok yorgunum sevgilim...
Çok yorgunum,
bana söz verme..!!
