AY KASİDESİ
Eskidendi, çok eskiden
Tetikte yaşamayı öğrenmeden önceydi...
Aysız gecelerin her biri için
Alnıma ayrı bir çentik attım.
Hep bir sızı eşlik etse de sevdim
Ay doğuşlu geceleri sızılı sevdim.
Gök yayında ilerlediği yöne bakıp
Batık aşklarla açıklarda hep kendime kıydım.
Takvimini tuttum, doğduğu gecelerin
Karanlık ufka yanaşan bir mavnaydı ilkin.
Serenlerinden sarkan halatlara tutunup
Sabahlara dek güvertesinde oturdum.
Evrenin yıldızlı karanlığına bakıp
Düşler ülkesine yolculuklar ettim.
Gölgesine kapanmış dağ kadar yalnızdım.
Dağılan bir ayın yalnızlığıydım.
Senelerce senelerce sonra,
Kendimi ne vakit bir ay gecesinde bulsam,
Gözlerimdeki parlaklığı onunkiyle kıyaslar
Ve o parlaklığı
Kime borçlu olduğumu düşünürüm.
Oysa ayın altında
Kurşun gözlerinin namlusunu
Şakağıma dayadığım hiçbir kadını
Öpmedim.
Bir doktan aldığımız yükü
Bir başka dokta emanet etmekmiş, hayat.
Bazı hayatlar bazı insanlar için olabilir,
Bazı hayatların bazı insanlar için olmadığını
Yaşadığım hayatın bir başkasınınki olduğunu
Öğrendiğimde anladım.
Ben hep çelişkinin kışkırtıcı çeliğine oynadım.
Ben hep şahdamarıma dayanmış
Bir jilet çaresizliğiyle yarıştım.
Zamanın alçalıp yükseldiğini
Ve o son limana yaklaştıkça
Zamanın damarlarımızdan giderek
Çekilmekte olduğunu öğrendim.
Bazan ne gelir elden diyerek sustum.
Bazan çaresiz şarkılara yarı yarıya aşık oldum.
Pek çok şiirde ona farklı çiçek isimleri taktım.
Dilsiz bir keman gibi ağladı kalbim ayrılıklarda.
Bazen her zamankinden daha güzel göründü ölüm.
Bir ay gecesi pusulanmış koyaklarda
Dövüşerek düşen arkadaşların ardında.
Bazı yolculuklarımı geceye yaptım.
Bazılarında içimdeki uzaklıklara gidip kayboldum.
Barut kokardı bütün yolculuklarım.
Çıktığım bütün yolculuklarda
O da ardımdan geldi.
Bir ay vardı gecelerimde,
Bir de ruhuma kazılı sureti sevgilinin.
Kavgada, aşkta yahut en küçük düşte
Zaman denen o derin acının
İlk koşulunun mekan olduğunu
Vatansız yaşamlardan öğrendim.
Ben bu hikayede yerimi ararken
Hep yerimden oldum.
