ANNEMİN GÖLGESİ
Küçük kızın kulağına karanlıktan bir ses yankılandı.
“Elif, güzel kızım, neredesin?”
Bu, annesinin sesiydi.
“Hadi gel güzel kızım.
Bak, baban geldi. Hem de o çok sevdiğin çizgi filmdeki gibi bir sallanan at getirdi sana. Hani günlerce, ‘Keşke benim de böyle bir atım olsa anne…’ dediğin var ya, işte onun aynısından!”
Elif bu sözleri duyar duymaz elindeki oyuncağını yere bıraktı. Sevinçle koşup babasının kollarına atıldı.
“Canım babam! Bana o sallanan atı mı aldın? Teşekkür ederim babam!”
Babası da onu koklayarak öptü.
“Güzel prensesim…” dedi.
Evin her köşesine dalga dalga mutluluk yayıldı o gün. Elif annesine de sarıldı, sevincini paylaştı.
Babası o akşam kızına şöyle dedi:
“Canım kızım. Ne olursa olsun ne yaşarsan yaşa, hayal kurmaktan asla vazgeçme. Çünkü önce hayaller ölür, sonra da insanın ruhu ölmeye yüz tutar. Bedenin sadece nefes almaktan ibaret kalır. Bunu hiç unutma. Bir gün ben ya da annen ya da ikimiz… hiç istemesek de senden ayrılmak zorunda kalabiliriz. Ama unutma, biz senin hayallerinde hep yaşayacağız.”
Elif büyük gözleriyle başını salladı. Sonra da sevinçle oyuncak atının ambalajını açtı. O günden sonra onun üstünden hiç inmedi. Atına “Bulut” adını koydu.
Zaman geçti!
Bir gün annesi hastalandı. Ne çare, günden güne ağırlaştı. Sonunda babasının sözleriyle, “Artık evlerine gelmeyip cennete gitti.”
Elif, annesinin yokluğunu asla kabul etmedi. Çünkü onun annesi ölmemişti ki! Hayallerinde hep yaşıyordu.
Annesi hâlâ ona şarkılar söylüyor, saçlarını okşuyor, masallar anlatıyordu. Bazen de Bulut’un annesi “Rüzgâr” ile gökyüzünde dans ediyordu.
Ama bunlar, Elif’le annesinin arasında saklı bir sırdı.
Annesi kuş gibi cennete uçsa da gölgesi hep Elif’in yanındaydı.
Çünkü bir kız çocuğunun yüreğinde annesinin gölgesi hiç solmayan bir ışık olarak kalır.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Gülçin Granit
