ANILARA KARIŞAN HER ŞEY SES VERİR
Ellerimde kitaplar…
Hızlı adımlarla ilerliyordum okulun merdivenlerinde o gün. Öğrencilerin sesi koridordan yankılanırken uzaklara dalıyordu gözlerim… Sonsuzluğa uzanan maviye doğru.
Ben bunları düşünürken zil çoktan çaldı. Derse girdim ve yoklamayı aldıktan sonra o günün hikâye metnini okumaya başladık öğrencilerimle. Okuma metnini bitirdikten sonra sınıfta bir sessizlik peyda oldu içten içe. Masadan kalktım ve aralarda gezinmeye başladım. Hikâyenin soru ve cevaplarını işlemeye devam ederken arka sırada bir öğrencimin hüzünlü yüzü dikkatimi çekti. Yanına yaklaştım.
- Bu güller ne için?
Biraz duraksadı, gözleri doldu.
“Öğretmenim, dersten çıktıktan sonra annemin mezarına gidip bu gülleri dikeceğim.” dedi. Hüznün ve üzüntünün vermiş olduğu bir sessizlik çöktü kalpten kalbe. Birbirimizin gözlerinin içine bakıp sustuk. Kelimeler, bazen üzüntünün ve hüznün tarifini anlatamıyordu.
Zil çaldı, bir koşuşturma başladı. Tam sınıftan çıkarken az önce konuşmuş olduğum öğrencim, gülleri ellerime bırakıp:
“Bu güller sizin öğretmenim.” dedi.
Ama demeye kalmadan hızlı bir şekilde uzaklaştı kalabalığın arasına doğru. Her gün yürüdüğüm bu koridor, hüzün ve üzüntü yükledi kalbime o gün.
Sonra annemin bahçesine eşlik etti bu güller…
Ve ben annemin bahçesindeki o gülleri her gördüğümde öğrencimin hüzünlü yüzünü hatırlıyorum.
"Anıların güzel olanları da kederli olanları da insanı hep hüzünlendirir."
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski
Anılara karışan her şey ses verir...
***
