ANACIĞIM
Çevrene mutluluklar kattın
Komşularına hep iyilik yaptın
Nerde muhtaç birini görsen
Hemen yardım elini uzattın
Ocaklıkta yufkalar ederdin
Aileyi doyurmaktı derdin
Ne zaman ki biz acıksak
Sofrayı önümüze serdin
Dört oğlan bir kız büyüttün
Bizim için ömrünü çürüttün
Ne çok severdin insanları
Ne düşmanlık ne kin güttün
Bize gözün gibi bakardın
Sevgiyle gönlümüze akardın
O zamanlar şampuan ne gezer
Bizi sabun ve küllü suyla yıkardın
Yeri geldi tarlaya bağa gittin
Sıkı sıkı bizi tembih ettin
Okuman yazman yoktu ama
Sen bizleri ne güzel eğittin
Herkesle hep iyiydi aran
Herkesin yardımına varan
Ne kadar zengindi gönlün
Olmasa da fazla paran
İyi ve kötü günler gördün
Cefalı bir ömür sürdün
Elinde ipliklerle çilelerle
Hayat denen ağı ördün
Nineme ne güzel bakardın
Sürekli temizler ve yıkardın
Gelini değil kızıydın sanki
Ne yüksünür ne de bıkardın
Ne emekle bizi büyüttün
Dığanda aş bardakta süttün
Dünya denen değirmende
Günlerini çabuk öğüttün
Ne denli yufkaydı yüreğin
Mutluluktu bütün dileğin
Ne çok güvenirdin insanlara
Ne kilidin vardı ne göreğin
Ne döğüştün ne kavga ettin
Yardımsever ve cömerttin
Biricik kızının üzüntüsüyle
Hayata erken veda ettin
Senin özleminle yanarım
Seni hep iyilikle anarım
Öğretmenliğimi göremedin
Ben en çok ona yanarım
Senin kabrin nurlarla dolsun
Yerin mekânın cennet olsun
Hakkım sana helal olsun
Anacığım ruhun şad olsun
Editör: Suna Türkmen Güngör
