ACI
Söz sustu, umut konuştu
Yaşanılan her şey boştu,
Hep hayallerinin peşinden koştu,
Giden gitti kalanlarsa muamma.
Gözlerinin ucuna çömelen damlalar, düşüp düşmeme konusunda düşünedursun; ruhu, diline bu dizeleri düşürmüştü. Ateşle rüzgârın dansı gibiydi duyguları. Harlandıkça coşan, coştukca harlanan yangının, gökyüzüne son hızla yükselişi gözleri kamaştırıyor ama yüreğini erim erim eritiyordu.
Ne yağan kar ne karı eriten yağmur, yangınını söndürmüyordu. Camına hızla çarpan rüzgârın çıkardığı sese, eline aldığı kahveyle eşlik etmek için pencerenin önündeki koltuğa oturdu. Biraz da süt eklediği kahvesinin kokusu burnuna ziyafet çekiyordu fakat acısını dindirmiyordu. Bir yudum almak için dudaklarına götürürken gözleri, köşedeki dikiş makinasına takıldı. Aylar önce gömleğinin düğmelerini dikmek ve deliklerini açmak için açmıştı makineyi. Zaman ne kadar da hızlı geçmişti. Hâlâ düğme kavanozu ve gömleği onun keyfinin yetmesini bekliyordu.
Dudak kıvrımlarına yerleşen acı bir tebessüm, yanaklarından süzülen damlalara eşlik etti. Göğüs kafesine sıkışan nefesi kesildi. Hıçkırık krizine giren duyguları artık sağanaklara yol vermişti.
Daha dün gibiydi. Gömleğinin modelini beraber belirlemişler, rengini ceviz yeşili seçmişler ve birlikte kesmişlerdi. "Dikişini kaydırma!" diye sürekli ikazlar almıştı.
Annesini kaybedeli aylar geçmişti aradan fakat acısı bugün kadar tazeydi. Onunla birlikte dikmişlerdi gömleğini. Düğmeleri ve düğme yatakları kalmıştı sadece. Annesinin gidişinden sonra bir türlü eli varmadı dikmeye.
Yağmur dinmiş, güneş sıcak yüzünü göstermeye başlamıştı. Güneş açtıkça içindeki karanlık artıyor, kalbinde bir şeyler parçalanıyordu. Yutkundu, olmadı. Kahvesinden bir yudum aldı, yine olmadı. Güneşin gülümsemesi içini acıttı.
Oturduğu yerden aniden kalktı. Omzundaki şalı makinenin üzerine fırlatıp hızla odadan çıktı. Bütün acıları geride bırakmak istercesine ıslak zeminde su birikintilerine basa basa uzaklaştı.
***
Editör: Nüzhet Ünlüer
