SONSUZLUĞUN FREKANSI-34 - 7 DİYAR 7 SAVAŞ
5. BÖLÜM
7 DİYAR 7 SAVAŞ
AMESHİA VE LADY PURPLE(ASHILA)
Kontrol edemedikleri bir gücün etkisinde uzunca bir süre sürüklendikten sonra nihayet durduklarında Ameshia da Lady Purple da iyice sersemlemişlerdi. İki taşın bağlantısı hâlâ kopmamıştı fakat beyaz ve siyah enerjinin mücadelesi o an için durmuş gibi görünüyordu. Yine de taşlar birbirlerini yok etmekle birleşmek arasında kararsız kalmış gibi tetikteydiler. Enerji alanı hâlâ çok güçlüydü ve Ameshia’yla Lady Purple, o an için bu enerjiye hizmet etmekten başka bir şey yapamayacaklarını anlamışlardı.
“Sanırım burada bir süre daha birlikteyiz. Birbirimizi öldüremediğimize göre sohbet edebiliriz.” dedi Lady Purple, biraz kendine gelince.
“İkimiz de boyumuzdan büyük bir işe kalkıştık. Taşların asıl sahipleri kim biliyor musun?”
“Hmm, hayır. Yalnızca ejderhaları korkuttuğunu biliyorum. Kzongarth bana bu konuyla ilgili pek bir şey anlatmadı ama onun tavrından beyaz taşa hemen sahip olmam gerektiğini düşünmüştüm. Siyah taş ise Syonvath’ın beni hapsettiği mağarada ortaya çıktı ve mağaranın tavanında birden beliriveren kapaktan elime düşüverdi. İki taş da aynı kişiye mi ait?”
“Evet, taşlar annemize ve Syonvath’a emanet edilmiş. Onlar da saklamışlar. Siyah taş, beyaz taşın gücü uyandığı için ortaya çıkmış olmalı ve sen de tam o sırada oradaymışsın karanlık kardeşim.”
“Bunu söylemen çok komik kardeşim. Benden nefret ediyor ve beni yargılıyorsun ama son zamanlarda neredeyse benim kadar karanlıktasın.”
“Yapmam gerekeni yaptım ve yine yaparım ama senden nefret etmiyorum. Eğer etseydim her şey daha kolay olurdu.”
“İkiyüzlüsün.”
Ameshia gülümsemekle yetindi; kardeşi hâlâ asıl sorması gereken soruyu sormamıştı. Lady Purple bir süre suskunluğunu korudu. Ameshia’nın ne düşündüğünü anlamaya çalışıyordu ama istese de o anda bunu yapamazdı; içinde bulundukları enerji alanı güçlerinin büyük bir kısmını kullanmalarını engelliyordu. Sonunda onun zihnine sızmayı denemekten vazgeçti ve kardeşinin bakışlarında ilk kez küçümseyici bir ifade görünce merakı baskın geldi,
“Farkında olmadığım bir şey mi var mükemmel kardeşim?”
“Kim diye sormadın?”
“Ah! Nasıl olursa anlatırsın diye düşündüm ve çok istekli görünmeyeyim dedim.”
“Tüm boyutların en kadim varlığı hakkında ne biliyorsun?” dedi Ameshia, bir süre sonra.
Aynı kardeşi gibi davranmaya başlamıştı; onu meraklandırmak hatta biraz da tedirgin etmek istiyordu. Lady Purple onun bu tavrını hemen anladı. Önce içinden buna güldü ama sonra canı sıkıldı ve bunun hiç de hoşuna gitmediğini kabullenmek zorunda kaldı.
“Şimdiye kadar bilmediğimiz ya da bizden saklanan bir medeniyet olduğunu mu söylüyorsun? Kızıl ejderhalardan da daha önce var olan?”
“Taş avucuna gömüldüğünde bedenine akan enerjiyi gerçekten anlayabildin mi?”
“Ameshia, çok eğlendiğinin farkındayım ama artık…”
Lady Purple sözünü bitiremeden taşların enerjisi birdenbire güçlenerek onları büyük bir hızla yeniden sürüklemeye başladı. Fakat açığa çıkan enerji bu kez farklıydı; taşlar ortak bir bilinçle hareket ediyor gibiydi. Az sonra gerçekten de siyah ve beyaz enerji iç içe girerek birbirine karışmaya başladı. İki güç sonunda birleşiyordu ve iki kardeşi birbirlerinden uzak tutan bağ, bu defa onları birbirlerine doğru yaklaştırmaya başlamıştı. Çok geçmeden taşların gömülü olduğu elleri birleşti ve o anda onların kadim Yangi güçlerini bile zorlayan, tüm boyutların en anlaşılmaz ve olağanüstü gücü açığa çıktı.
“Karşı koyma Ashila! Başka şansımız yok. Sanırım kızıl ejderhalar…”
“Koymayacağım ama sen de artık bana bilmem gerekeni söyle.”
Lady Purple cevabı beklemedi. O anda bedenine yeni bir enerji akmaya başlamış ve siyah taş onu serbest bırakmıştı. Güçlerini kullanabildiğini fark ettiği anda hiç vakit kaybetmeden Ameshia’ya saldırdı ama Ameshia için de durum aynıydı. Kardeşini hafife alıp dikkatsiz davranmamak için tetikteydi. Bedenine akmaya başlayan gücü fark ettiği anda Lady Purple’ın saldırısını savuşturarak hemen o da saldırdı. Böylece karanlığın ve aydınlığın kraliçeleri, inanılmaz bir hızla belli bir hedefe doğru uçarlarken gökyüzü onların mücadelesiyle ortaya çıkan karmakarışık enerjilerin tüyler ürpertici tonlarına bürünmeye başladı.
* * *
Kzongarth, sefil yaratıklar olarak gördüğü kara afyalarla uğraşmak istemiyor, kaçan Dünya Ordusunun peşinden gitmek istiyordu ancak kara afyalar, kızıl ejderhalar ortaya çıkar çıkmaz hiç vakit kaybetmeden saldırıya geçmişlerdi. Moyar ordusu ve melezlerin Kartallar Diyarı’ndan İstanbul’a geçişi tam bu ana denk geldi. Geçit, ejderhalarla kara afyaların tam ortasında bir yerde açılmıştı ve savaş alanının içine girdikleri anda da Moyar ordusu bu iki büyük gücün ortak hedefi haline gelmişti. Ama melezler hazırlıklıydılar ve yarattıkları kalkan yeterince güçlüydü. Büyülü ateş kalkana değdiği anda sönüyor, siyah enerji topları kalkanın üzerinde kalkana en ufak bir zarar bile veremeden patlıyordu ve melezler, kara afyaları yok edecek büyüye çoktan başlamışlardı. Gökçil ve Aya ise Ameshia’ya ulaşmaya çalışıyorlardı.
“Yakınlarda bir yerde ama zihnine ulaşmak imkânsız. Sanki güçlü bir enerji alanı içinde.” dedi Aya ve tam o anda zihninde başka birinin sesini duydu.
“Merhaba Aya… Her şey için çok üzgünüm.”
“Emon? Burada ne olduğunu biliyor musun? Dünya Ordusu, Ameshia, Lady Purple, herkes nerede?”
Emon özel konular için zamanları olmadığını biliyordu,
“Ameshia ve Lady Purple’a ne oldu bilmiyorum ama ben kızıl ejderhaların peşinden buraya geldiğimde ordu buradaydı ve ağır saldırı altındalardı. Kızıl ejderhalar da saldırmaya başlayınca iyice zor durumda kaldılar. Aya, çok üzgünüm ama yaşlılar… Hepsi öldü; kendilerini feda ederek diğerlerini kurtardılar. Ordunun kalanı altın taşları kullanarak ışınlanmayı başardı. Benim yapabileceğim bir şey yoktu. Siz gelene kadar tüm güçlerini kalkana aktarıyorlar sandım yoksa ejderhaları kendi üzerime çekerdim ama her şey o kadar hızlı oldu ki…”
Aya, duydukları karşısında bir süre konuşamadı. Mavi Diyar’ın bel kemiğiydi yaşlılar. Hepsini tanımasa da özellikle Mevhibe kısa sürede çok yakın dostu olmuştu ama o anda kederini içine gömmek zorundaydı.
“Emon, senin yapabileceğin bir şey yoktu.” dedi, fakat Gökçil’in ağladığını duyunca sustu. O da olanları öğrenmiş olmalıydı.
“Karya’yla konuştum. Yaşlılar, Mevhibe, hepsi… Neyse, diğer herkes Kartallar Diyarı’na geçmeyi başarmış. Orada kalmalarını söyledim. Karya, Lady Purple’ın savaşın ortasında birdenbire Ameshia’ya doğru hızlandığını söyledi. Sanırım onu gafil avlayarak öldürmeyi deneyecekti ama birbirlerine yaklaştıklarında beyaz ve siyah taşın enerjisi birbirine bağlanıp önce ikisini birden diğer herkesten koparmış, sonra da çok güçlü bir enerji alanı içinde birlikte sürüklenmeye başlamışlar. Kimse de onları takip edememiş.” dedi Gökçil, sonunda konuşabildiğinde.
Perişandı fakat tam o sırada melezlerin kara afyaları sonsuza dek yok edecek büyüsü etkisini göstermeye başlamıştı. Bu durum, onun kederinden sıyrılıp kendisine gelmesini sağladı; az sonra en azından bir düşmanları eksilmiş olacaktı. Ancak toplu halde yok olmaları gereken kara afyaların yalnızca birkaç tanesi ortadan kaybolmuştu. Melezler şaşkınlıkla büyüyü tekrar etmeye başladılar; sonuç yine aynıydı. Sonunda büyük bir hızla onlara doğru yaklaşan enerjiyi algılayabildiler.
“Kim geliyor Emon?” dedi Aya.
Emon savaş alanından uzakta yüksek bir yerdeydi ama görüşaçısı savaşın neden olduğu karanlık bulutların etkisiyle sıfıra yakındı. Yine de gelenin düşmanca bir enerjiyle yaklaştığını anlamamak imkansızdı.
“Göremiyorum ama giderek hızlanıyor.”
Tanımlayamadıkları bu karanlık enerji yaklaşırken kara afyalar da teker teker yok olmaya devam ediyorlardı fakat ejderhaların kesintisiz saldırıları yüzünden kalkanı da güçlü tutmaya çalıştıkları için melezlerin işi iyice zorlaşmış ve yorulmaya başlamışlardı. Sonunda son kara afya da yok olduğunda kalkanın gücü iyice zayıflamıştı ama tam o anda kızıl ejderhalar bir anda saldırıyı kesip çılgına dönmüş gibi farklı yönlere doğru kaçmaya başladılar. Kalkanın içindeki herkes onların korkusunu hissetmişti.
Melezler, tam zamanında kalkanı güçlendirmeye başlamışlardı. Eğer birkaç saniye geç kalsaydılar oldukça büyük bir güçle gelen ilk darbe kalkanı kolaylıkla yok edecekti. Onları neyin, nasıl bir gücün vurduğunu ve kızıl ejderhaları bu kadar korkutanın ne olduğunu hâlâ hiçbiri anlayamamıştı. Fakat saldırı ardı arkası kesilmeden devam ederken kalkanı daha da güçlendirmekten başka hiçbir şey düşünecek zamanları yoktu.
Sonunda enerji ilk hedefine ulaştı. Vurulan kızıl ejderha o kadar büyük bir hızla öldü ki kızıl ejderhaların yenilmezlik inancı üzerine bir bomba atılmış gibi paramparça oldu ve o andan itibaren de ölümcül enerji, akılları korkuyla bulanan ve birbirlerinden koparak dört bir yana dağılan ejderhaları teker teker avlamaya başladı.
“Ameshia ve Lady Purple! Saldıranlar onlar!”
Emon’un sözlerine hiç kimse inanamamıştı fakat biraz sonra ayırt etmeden önüne çıkan her şeye saldıran karanlık enerjinin kaynağını, aynı anda birbirleriyle de ölümüne savaşarak hızla yaklaşan Ameshia ve Lady Purple’ı hepsi gördü. Bu öldürücü enerji taşların gömülü olduğu birleşik ellerinden çıkıyordu ve kontrol onlarda değildi.
Taşların asıl hedefi kızıl ejderhalar olsa da onlara yakın duran herkes, dolayısıyla Moyar ordusu da ateş altındaydı. Melezler, bu yeni ve güçlü enerji karşısında giderek daha da zorlanmaya başlamışlardı. Emon, artık müdahale etmeden duramayacaktı; hemen harekete geçerek savaş alanına doğu hızla alçalmaya başladı fakat biraz bile yaklaşamadan görünmez bir engele çarparak gerisin geriye sürüklenmeye başladı. Bir kez daha başka bir yönden denediğinde yine aynı şekilde geri püskürtüldü. Az sonra oraya hiçbir yönden giriş olmadığını anlamıştı.
Boleslav, bir an önce oradan çıkmaları gerektiğini düşünüyordu; herkesi uyardıktan sonra denemeye başladılar. Boleslav denedi, Rin denedi, hepsi enerjilerini birleştirerek tekrar tekrar denediler. Fakat Emon’un hiçbir şekilde giremediği alandan çıkış da yoktu. Ne geçit açmak ne de ışınlanmak mümkündü.
“İki taşın yarattığı enerji alanını geçmek imkânsız. Tüm gücünüzü kalkana verin! Dayanın, başka şansımız yok.” dedi Boleslav, o an için yenilgiyi kabullenerek.
Kzongarth çılgına dönmüştü; o da halkıyla birlikte savaş alanından uzaklaşmaya çalışmış ve başaramamıştı. Hepsi taşların yarattığı enerji alanının içinde kapana kısılmışlardı ve artık olabildiğince hızlı manevralarla ölümcül enerjiden kaçmaktan başka bir alternatifleri kalmamış gibi görünüyordu. Kzongarth yine de her şeyi denemeden ölüme teslim olmayacaktı; emrini verdi ve bu defa kızıl ejderhalar zihinlerini ve güçlerini birleştirdiler ve mümkün olan en büyük hıza ulaşmak için var olan tüm büyü güçlerini kullanmaya başladılar. Bu artık bir savaş değil, hayatta kalma mücadelesiydi.
Enerji alanının dışından çaresizce olanları izleyen Emon, Moyar ordusunun kalkanının zayıflamaya başladığının farkındaydı. Melezler bile bu iki taşın gücüyle başa çıkamıyorlardı. Öte yandan taşların enerjileri iyice birbirine karışmıştı ve siyah taş beyaz taşı ele geçiriyor, onun tüm gücünü kendi karanlığına bağlıyor gibi görünüyordu. Emon, iki taşın arasındaki bağlantı koparsa enerji alanının da yok olacağından emindi ama bunu Ameshia’ya zarar vermeden nasıl yapacağını bilmiyordu.
Ameshia, kapana kısılmış kızıl ejderhaların arasında Moyar ordusunu gördüğü anda melezlerin kalkanına rağmen onların da zor dayandıklarını anlamıştı. Hemen bir şey yapması gerekiyordu. Siyah taşın karanlığında kaybolmuş gibi görünse de gerçek kaynağının iyiye hizmet ettiğini düşündüğü beyaz taşın enerjisine konsantre oldu. Onu diğerinden ayırmalı ve bu korkunç katliamı durdurmalıydı ama Lady Purple’ın aralıksız saldırılarını savuştururken bunu yapmak kolay değildi.
“Ashila! Lütfen beni dinle! Bağı koparmalıyız yoksa her şeyi yok edeceğiz. Senin de bunu istemeyeceğini biliyorum.”
“İlk kez sana katılıyorum. Bu lanet güç Dünya’yı bile yok edecek güçte ve biz bile kontrol edemiyorsak… Evet, birlikte hareket etmeliyiz.”
Ameshia, eğer bağlantıyı koparmayı başarabilirlerse kardeşinin yine siyah taşın etkisine gireceğini ve onun verdiği gücün sarhoşluğuyla taşı bırakmak istemeyeceğinden emindi. Bağ koptuğunda birbirlerinden uzaklaşmak zorunda kalacaklardı ve o zaman da kardeşi kendi planlarına dönmeye çalışacaktı ama dünyadaki yaşamın sürebilmesi için bu riski almak zorundaydı.
Ameshia ve Lady Purple, kontrol edemedikleri taşlar tarafından inanılmaz bir hızla sürüklenirlerken bu hıza karşı kendilerini zorlayarak aynı anda birbirlerine doğru dönüp diğerellerini de birleştirdiler. En güçlü iki Yangi’nin taşlara karşı bir araya gelmesi bir anda dengeyi bozdu ve iki ayrı medeniyetin güçlerinin birbirine tepkisi çok sert oldu. Açığa çıkan enerji onları önce geriye doğru savurdu ve sonra bir yere çarpmış gibi birdenbire durdurdu. Havada asılı kalan Ameshia’yla Lady Purple çarpışma etkisini oldukça güçlü hissetmişlerdi ve ikisi de sersemlemişti.
Kendilerini toplar toplamaz büyüye başladılar. Büyüyü defalarca tekrar etmeleri gerekti ama sonunda işe yaramaya başlamış gibiydi. Taşların ışığı giderek azalıyordu. Fakat bu uzun sürmedi; az sonra taşlar gözlerini kör edecek kadar güçlü bir ışıkla parlayarak büyüye direnmeye ve çok geçmeden de büyünün gücünü aşarak iki kadını inanılmaz bir hızla yeniden sürüklemeye başladılar. Fakat bu kez hedef kızıl ejderhalar değildi; döne döne şehre doğru alçalıyorlardı. Çok geçmeden de ölümcül enerji yeniden aktive oldu ve gelişigüzel her yere saldırmaya başladı. Artık hedefi İstanbul’du. Hâlâ yanmaya devam eden şehir, bir süre sonra art arda düşen bombaların yarattığı etkiye benzer bir şekilde zarar görmeye, binalar yıkılırken parklar ve sokaklar harabeye dönüşmeye başlamıştı.
Yangi’nin en güçlü iki kraliçesinin büyüsü, bu kadim medeniyetin gücü karşısında hiçbir işe yaramıyordu. İki kardeş göz göze geldiklerinde ikisinin de gözlerinde çaresizlik vardı. Yenilmişlerdi ve geriye yapacak tek bir şey kalmıştı.
Yangi güçlerini birleştiren ellerini birbirinden ayırdıkları anda hem dönmeleri hem de ölümcül enerjinin akışı durdu ve bir kez daha havada asılı kaldılar. Taşlar onları uyarmış ve yaptıklarının sonuçları olacağını göstermişlerdi. Havadaki duruşları kısa sürdü. Büyük bir hızla yeniden ejderhalara doğru yükselmeye başladılar. Ameshia, Moyarlıların bu arada kaçmış olduklarını umut ediyordu ama onların son bulundukları noktaya yaklaştıkça taşların enerji alanını büyüterek kimseyi dışarıya bırakmadığını ve ejderhalar dahil hepsinin hâlâ orada olduklarını gördü. Yaşlar süzülen gözlerini görmek istemediği görüntülere kapayarak dua etmeye başladı.
“Mayıs! Artık gücümüzü kalkana aktarmayı bırakmalıyız. Yeterince hızlı olursak belki dayanırız. Anneannemizin zamanında geleceğini ummaktan başka şansımız yok.” dedi Nisan.
Karşı koyamadıkları bu enerjinin kalkanla birlikte diğer herkesin gücünü de tükettiğini kabul etme zamanı gelmişti.
“Nisan haklı kızım. Annem yetişecek ama şimdi bırakmazsak burada savaşamadan öleceğiz.” dedi Gökçil. Moyar komutanı da aynı fikirdeydi.
“Peki ejderhalar ne olacak?” dedi Mayıs, çok kayıp verecekleri bu yola karar vermekte zorlanıyordu. O ana kadar herkesi korumayı başarmışlardı ama kalkan yok olduğu anda herkes tek başına kalacaktı.
“Bizimle uğraşacaklarını sanmıyorum. Onlar da kendi canlarını kurtarmaya çalışıyorlar. Herkes hazır mı?” dedi Gökçil ve komutana döndü.
“Unutmayın, tek şansımız hızımız. Yolumuz ışık olsun.” dedi komutan ve onun komutuyla tüm Moyarlılar enerjilerini kalkandan çektiler.
Artık kalkanı tutan tek güç, melezlerdi. Kısa bir süre sonra herkes gücünü topladığında ve kaçışa hazır olduklarında Mayıs, önce Nisan’a döndü, sonra Patricia, Rin, Şihab ve Aiman’a tek tek baktı, “Dikkatli olun.” dedi ve melezlerin birbirine sımsıkı kenetlenmiş elleri ayrıldı. Birkaç saniye içinde kalkan yok olacaktı. Derin bir nefes aldılar ve bu nefesi verirken aynı anda farklı yönlere doğru hızla uzaklaştılar.
Karanlık enerjinin gücüyle iyice karanlığa gömülmüş olan enerji alanının içinde bir görünüp bir yok olan kızıl ejderhalar, Moyar Ordusunun kalkanının yok olduğunun ve aynı kendileri gibi ölümcül enerjiden kaçmak için hızla aralarına karışan Moyarlıların farkında olmalarına rağmen onlarla uğraşacak ya da onları umursayacak halde değildiler. Alanın içindeki her bir varlık tek başınaydı ve tek bir gücün karşısında yalnızca tek bir şeye odaklanmıştı; hayatta kalmak… Ejderha ve kartal çığlıkları artık birbirine karışıyordu. Ölüm herkesin ensesindeydi. Düşenlerin son çığlıkları herkesin kulaklarındaydı.
Mayıs, kartalıyla çapraz manevralar yaparak kaçışını sürdürürken bir yandan da Nisan’ı gözünden kaçırmamaya çalışıyordu. Kalkan yok olur olmaz kendini onun enerjisine bağlamıştı ve birkaç kez yaklaşan enerjiyi hissedip onu uyarmıştı. Bir süre sonra enerjinin ne yönden geleceğini önceden bildiğini fark etti. Bunun tek bir açıklaması olabilirdi; zihni yakın zamanda ileri atlayıp onu uyarıyordu. Hemen diğerlerine ulaştı.
“Nisan, Patricia, Rin, Aiman, Şihab! Enerjiyi takip edebiliyorum. Hıza ihtiyacımız var. Kartalları bırakın! Herkesi koruyacağız.”
Melezlerin bu defa elleri değil ama zihinleri birleşti. Yavaşça bindikleri kartalların üzerinden havalandılar. O anda bedenlerine yepyeni bir enerji akmaya başlamış ve birkaç saniye içinde bu yeni enerjiyle uyumlanmışlardı. Hepsi aynı anda neredeyse ışık hızıyla harekete geçti ve melezler Mayıs’ın öngörüleriyle enerjiden önce davranmayı başararak herkesi korumaya başladılar. Bir süre sonra çığlıklar tamamen kesildi, ölümler durdu. Fakat çok geçmeden beyazı yutan siyah enerji, avını yakalayamamış yırtıcı bir hayvanın korkunç bir öfkeyle atağa geçmesi gibi hızlandı. Ölümcül enerji artık her yerdeydi. Mayıs, kendi hızının siyah taşın hızına yetişmekte zorlandığını hissettiği anda derin birkaç nefes alıp verdi ve odağını büyütmeye başladı. Zihninde enerji alanının tüm sınırlarına kadar ilerledi. Öyle bir farkındalığa vardı ki o da artık her yerdeydi ve enerjinin hızına uyum sağlamayı başarmıştı. Sonunda az bir kayıp vererek bu defa daha da hızlanarak kaçmaya devam ettiler.
Mayıs, zihnini ve bedenini çok zorlasa da karanlık enerjiye kitlenmişti ve hiçbir şekilde bırakmaya niyeti yoktu. Az sonra çok yakınında bir yerde enerjinin hedefine ulaşmak üzere olduğunu fark etti. Eğer zamanında müdahale edemezse birisi ölecekti. Hiç vakit kaybetmeden zihninde bir kalkan oluşturup doğrudan enerjiyle onun arasına yolladı. Kimi kurtardığını bilmiyordu ama başarmıştı. Bir sonraki için harekete geçtiğinde zihninde bir ses duydu:
“Teşekkür ederim melez Mayıs. Bunu unutmayacağım.”
Ses Kzongarth’a aitti, Mayıs bundan emindi ve o anda kızıl ejderhaları da ayırt etmeksizin koruduklarını anladı. Bundan rahatsız olmadı çünkü eğer seçme şansı olsaydı da bunu seçerdi. Geçmişlerine ve sebep olduklarına bakmadan her şekilde onları korurdu. Mayıs, bir anda algıladığı yeni bir enerji dalgalanması yüzünden bu düşüncelerinden sıyrılarak dikkat kesildi. Çok geçmeden de ne olduğunu anladı,
“Enerji alanı daralıyor!”
Mayıs’ın sesi enerji alanının içindeki herkesin zihnine ulaşmıştı. Moyarlılar, kızıl ejderhalar, kartallar… Hepsi bunun ne demek olduğunu biliyordu. Taşlar, enerji alanını daraltarak onların hızlı kaçışlarına engel olacak ve sonunda herkesi yok edeceklerdi.
Mayıs, gücünün tükenmeye başladığını hissediyordu ve zihni art arda gelen tehlike sinyallerini ayırt edemez duruma gelmişti. Onun kadar olmasa da Nisan, Patricia, Rin, Şihab ve Aiman da yorgun düşmüşlerdi. Oysa her şey onlara bağlıydı. Fakat sonunda hıza dayanamayan bedenleri kendilerini havada tutamayacak hale geldi ve tüm melezler aynı anda düşmeye başladılar. Mayıs, düştüğünü fark ediyor ama bu konuda bir şey yapamıyordu. Ölümcül siyah enerjiyse her yönden gelmeye devam ediyordu fakat tuhaf bir şekilde enerji hızını birdenbire kesmişti. Mayıs bedeninin bir kuş gibi hafiflediğini ve düşüşünün de giderek yavaşladığını hissediyordu. Ama bu durum gerçek olamazdı. Bir an için bunun zihninin bir oyunu olduğunu, hayal gördüğünü düşündü, hatta belki de çoktan ölüp başka bir boyuta geçmişti. Ama düşünmeye de çıkarımlar yapmaya da hali yoktu. Boş gözlerle yukardan yavaş yavaş kendisine doğru yaklaşan Nisan’a baktı. Sonra gözleri diğer melezlere kaydı. Bir anda zihni yeniden çalışmaya başladı; bu bir uyarıydı ve hepsi aynı yöne doğruçekiliyorlardı. Zorlukla başını aşağı doğru çevirince Ameshia’yla Lady Purple’ı gördü; taşlar melezleri kendilerine doğru çekiyordu. Mayıs gözlerini kapadı; Mete’nin yüzü belirdi gözlerinin önünde.
Ona gülümsedi, “Seni seviyorum.” dedi.
Artık kendisini tamamen bırakmak istiyordu, karşı koyacak gücü kalmamıştı fakat sonra zihninde çok tanıdık bir ses duydu;
“Dayan Mayıs! Kendine gel hemen! Geliyoruz, az kaldı, dayan Mayıs, uyan, uyan!”
Bu ses Korya’nın sesiydi ama bu da imkansızdı, yoksa değil miydi? Hiçbir şeyden emin olamıyordu fakat tam o anda imkânsız bir şey daha oldu. Olağanüstü hızlı bir şekilde yer çekimine aykırı olarak yükselmeye başladı. Biri onu belinden yakalamıştı ve o anda zaman da normal akışına dönmüştü. Birden aklına Vala geldi ve bu düşünceyle hemen gözlerini açtı. Hâlâ çok karanlıktı, hiçbir şey göremiyordu ama o anda bedenine yeni ve tanımadığı bir enerji akmaya başlamıştı. Fakat sonra onu tutan bu varlık onu serbest bıraktı ve Mayıs yine düşmeye başladı. Ama bir şekilde korkmuyor ve kendini güvende hissediyordu. Hisleri onu yanıltmıyordu, bir iki saniye içinde kendini bu varlığın üstünde buldu. Elleri, altındaki bedenin sert ve pütürlü yüzeyini önce tanıyamadı. Bu bir kartal değildi fakat az sonra onun kim olduğunu anlayacak kadar zihni açılmıştı.
“Kzongarth.”
“Evet Mayıs. Merak etme diğer melezleri de kurtardık ama çok kayıp veriyoruz.”
“Vala mıydı?”
“Evet, zamanın akışını yavaşlatmasaydı hiçbirimiz kurtulamazdık.”
“Teşekkür ederim Kzongarth.”
Mayıs, eski hızına kavuşan zihninde tehlike sinyallerini yeniden duymaya başlamıştı ama Vala’nın zamanı durdurma gücü aklına daha iyi bir fikir getirmişti.
“Vala, zamanın akışını ne kadar yavaşlatabilirsin?”
“Fazla değil, bu enerji alanı her büyüyü bir süre sonra etkisiz hale getiriyor.”
“Tamam. Şimdi bir kez daha lütfen.”
Vala zamanın akışını yavaşlattığı anda Mayıs bir kez daha odağını büyütmek için derin nefesler alıp vermeye başladı ve Kzongarth’ın ona aktardığı güç sayesinde zamanda ondakika ileriye gidebildi. Görmesi gerekeni görmüştü ve Kzongarth da onun zihninde gördüklerini bir kanal gibi herkese aktarmıştı.
“Vala, her on dakikada bir istiyorum. Herkes hazır mı?”
O andan itibaren karanlık enerjiyle mücadeleleri yeniden başladı. İlk on dakikayı kayıp vermeden atlatmayı başardılar ama enerji alanı daralmaya devam ediyordu ve bu daralma içindeki her bir varlığın zihnini zorlayan bir basınç yaratmaya başlamıştı. Bir on dakikayı daha zorlanarak da olsa kayıp vermeden geçirdikten sonra Kzongarth’ın desteğine rağmen Mayıs, bir iki dakikadan daha ileriyi görememeye başladı. Artık zihni patlayacak duruma gelmişti. Vala’nın da gücü tükeniyordu ve sonunda zamanın akışını yavaşlatmak imkansız bir hale geldi. Yine herkes tek başınaydı ve enerji alanı, onları gitgide daha küçük bir alanda bırakarak daralmaya devam ediyordu. Çok geçmeden ölüm çığlıkları geri geldi. Ne melezlerin ne Moyarlıların ne kartalların ne kadim kızıl ejderhaların ne de Yangilerin karşı koyabildiği bu güç, yalnızca onları değil, belki de Dünya’yı, Mavi Diyar’ı sonsuza dek yok etmek üzereydi. Gökyüzünün karanlığı artık deliksizdi, zifiri demek bile bu karanlığı anlatmaya yetmezdi. Son ışık son umudu da beraberinde götürmüştü.
Ameshia, havadaki umutsuzluğu üzerine dökülen tonlarca ağırlığındaki dev bir beton gibi algılıyordu. Hiçbir büyünün ve hiçbir gücün yok edemeyeceği kadar büyüktü bu umutsuzluk. Ölüm her yerdeydi ve yakında belki de kendisini bulacaktı ama bunu umursamıyordu. Eğer insanlık için bir umut varsa ölmeye hazırdı fakat o anda bu da mümkün görünmüyordu. Kardeşinin zihnindeki çığlıklarsa bunun tam tersiydi.
“Hayır! Ölmeye hazır değilim. Hayır!”
Ameshia, bir an için onu rahatlatmak istedi ama sonra vazgeçti. Hem zihni hem de bedeni tüm hayatında bir kez bile deneyimlemediği kadar yorgun düşmüştü ve artık düşündüğü tek bir isim vardı;
“Ani! Neredesin?”
Ani’yi düşününce bir an için umudu geri geldi; yüreğine küçücük de olsa bir sıcaklık yayıldı ama bu duygusu varlığını o bir andan fazla koruyamadan karanlık enerji tarafından anında yutuldu. Ameshia, tam o umutsuzluk anında içinde bulunduğu enerji alanından farklı bir başka enerji alanının varlığını algıladı. Bir geçit açılmak üzereydi. Umut bir kez daha yeşerdi içinde fakat geçitten çıkan ve taşların enerjisini anında değiştiren varlıkları algıladığı anda kalbi sıkıştı. Umut yine tonlarca ağırlığın ve karanlığın altında ezildi ve sonunda da tamamen yok oldu. Kardeşiyle birleşik ellerinden akan yıkıcı ve ölümcül enerjinin akışı da o anda durdu ve ikisi birlikte yavaş yavaş yükselmeye başladılar. Çok geçmeden de karanlığın biraz delinmesiyle gökyüzünde oldukça yükseklerde süzülen yüzlerce görkemli varlığı görebildiler.
“Ameshia? Bunlar…”
“Beyaz ejderhalar; taşların asıl sahipleri… Ani de hâlâ gelemedi ve beyaz ejderhalar siyah taşı alırlarsa bu her şeyin sonu olur.”
“Harika! Onlara karşı ne yapmamızı önerirsin?”
“Taşların enerjisi sakin. Ya şimdi bağı koparırız ya da hiç! Zaman kazanmalıyız ve eğer bağı koparabilirsek buradan olabildiğince uzağa ışınlanmalısın. Mümkünse Dünya’yı terk et. Sanırım siyah taş olmadan beyaz taş onların enerjisini değiştirecektir. Ashila, sana ne yapacağını söylemek istemiyorum ama unutma; taşlar annemize emanet edilmişti. Beni sevmeyebilirsin ama onu sevdiğini biliyorum. Son bir kez kendine sormanı istiyorum; o olsa siyah taşı ne yapardı diye…”
Lady Purple’ın ifadesi biraz bile yumuşamamıştı ama Ameshia’nın sözlerine karşı çıkacak hali yoktu. Sonunda siyah taş onda kalacaktı ve toplanıp dönmek için zamanını bekleyecekti. Son bir kez kardeşinin gözlerinin içine baktı,
“Sakın ölme!” dedi sert bir tonda emir verir gibi, sonra onun boştaki elini yakalayıp cevap vermesini beklemeden sımsıkı tuttu ve hemen büyüye başladı.
Beyaz ejderhalar, siyah taşın enerjisini algıladıkları anda karanlık onları ele geçirmeye başlamıştı. Hepsi taşın gücünü geri istiyordu. Halbuki bu güce ve karanlığa doyduklarını ve Yüksek Moyar’da bu hırstan arındıklarını sanıyorlardı ama belki de bu yalnızca taştan uzakta oldukları içindi. Kraliçe Manilyath, bir yandan kendisi de bu karanlık arzuyla mücadele ederken halkını siyah taştan nasıl uzak tutacağını bilmiyordu. Bu o kadar zordu ki… Taşın gücü beyaz ejderhalara aitti ve güç sahibine dönmek istiyordu. Manilyath yine de halkına biraz daha yükselmeleri için emir verecek gücü kendinde buldu ve gözlerini yaklaşan iki kadından ayırmayarak beklemeye başladı. Varlığının özü, siyah taşı hemen yok etmesi gerektiğini söylüyordu fakat beyaz taşın enerjisini neredeyse tamamen yutmuş gibi görünen siyah taşı, beyaz taşın enerjisi olmadan yok edemeyeceğini de biliyordu. Yükseklerdeki halkının huzursuz kükreyişleri hem kendi gelişmiş varlıklarının hem de tüm boyutların tüm varlıklarının artık tehlikede olduğu sinyalini veriyordu.
Enerji alanı hâlâ varlığını koruyordu ve kızıl ejderhalar, beyaz ejderhalar yüzünden dehşet içindeydiler. Çok kayıp vermişlerdi, üstelik enerji alanı hepsini normalden çok daha fazla bitkin düşürmüştü. Aynı şey Moyarlılar ve melezler için de geçerliydi. Beyaz ejderhalar, taşları kendilerine doğru çekerlerken enerji alanının içinde kapana kısılmış bir şekilde beklemekten başka çareleri yoktu.
“Mayıs kızım, enerji alanının yutamayacağı bir kalkan yaratmalıyız. Annem gelene kadar dayanmamızın tek yolu bu. Beyaz ejderhaların enerjilerini hiç sevmedim.” dedi Gökçil.
“Farkındayım anne. Kzongarth, belki birlikte yapabiliriz.”
“Biz elimizden geleni yaparız ama İmparatoriçe Ani onların karşısında ne yapabilir bilmiyorum. Ona fazla güveniyorsunuz. Başka bir planımız daha olmalı. Siyah taşı alırlarsa her şey biter.” dedi Kzongarth.
“Annem kadim Moyar asasıyla uyumlandı. O artık sıradan bir Moyarlı değil ve tüm bunların olmasına izin verdiyse bir nedeni vardır Kzongarth. İçgüdülerim onun planının sizinle de ilgili olduğunu söylüyor.” dedi Aya.
“Mutlaka! Bizi sonsuza dek yok etmek!”
“Kesinlikle değil Kzongarth. Öyle olsa Kızıl Diyar’ı çoktan yok etmiş olurdu. Ben çok eminim ama artık tartışamayız, fazla zamanımız kalmadı.” dedi Mayıs, Ameshia ve Lady Purple’ı işaret ederek.
İkisinin o anda taşların bağını koparmaya çalıştıklarını fark etmişti. Belki de tüm güçleriyle onlara yardım etmeleri herkes için en doğrusu olacaktı.
“Ne yapmayı planlıyorsunuz?” dedi Kzongarth.
“Gücümüzü onların büyüsüne aktarmaya çalışacağız.” dedi Nisan. Kimse başka bir şey söylemedi. Kızıl ejderhalar ve Moyarlılar tüm güçlerini melezlere aktarmaya başladıkları sırada beyaz ejderhaların kendilerine ait olan bu karanlık güce olan arzuları gitgide büyüyordu. Henüz harekete geçmemişlerdi ama Ameshia’yla Lady Purple yavaş yavaş onlara doğru yükselirken ve dolayısıyla taşların enerjisi de gerçek sahiplerine yaklaştıkları için gitgide büyürken bu bekleyişlerinin uzun sürmeyeceği belliydi.
Kraliçe Manilyath, kendisine karşı verdiği savaşta büyük ölçüde başarılı olmaya başlamıştı. Diğer yandan halkını kontrol etmesi gitgide zorlaşıyordu. Çağlar çağlar önceyi hatırladı; o zaman da halkına karşı büyük bir mücadele vermişti, ne olursa olsun hiçbiri gücünü bırakmak istememişti ama sonunda onları ikna etmeyi başarmıştı. Kraliçe Manilyath kendi etrafında bir kez dönüp yükselmeye başladı. Bedenindeki tüm beyaz enerjiyi açığa çıkarmalıydı. Az sonra bedeni göz alıcı bembeyaz ilahi gibi görünen bir ışıkla sarmalanmaya başladı; sesine de yansıyan bu ilahi güçle o sırada taşlara doğru inmeye hazırlanan halkının zihinlerine tam zamanında seslendi. Hepsi onun sesinden ve yaydığı enerjiden etkilenmişti, kraliçelerine doğru yükselirlerken de onun söyleyeceklerini duymaya hazırdılar,
“Beyaz enerjinizi ve zihinlerinizi birleştirin. Geçmişi ve neden olduklarımızı hatırlayın. Yüksek Moyar’ı ve oradaki gelişmiş halinizi hatırlayın! Şimdi hep birlikte siyah taşın enerjisine karşı koyacağız. Bunu ancak birlikte yapabiliriz.”
Beyaz ejderhalar başta suskun ve itaatkâr görünüyorlardı fakat bu halleri çok kısa sürdü. Güce ve karanlığa olan açlıkları sonunda baskın gelmişti. Kraliçelerine karşı koymaya hazırdılar ve tüm vahşilikleriyle aynı anda kükremeye başladılar.
Tüm bunlar olurken Ameshia’yla Lady Purple biraz zaman kazanmış ve yükselişleri de iyice yavaşlamıştı. Fakat tüm güçlerini kullandıkları halde büyü işe yaramıyordu. Yalnızca taşların gömülü olduğu ellerini birbirinden biraz ayırabilmişlerdi ve enerji bağı hâlâ çok güçlüydü. Üstelik bir de Yangi gücünü kullanmaya başladıkları andan itibaren hayat enerjileri yavaş yavaş çekiliyormuş gibi bedenleri fiziksel değişimler göstermeye başlamıştı; derileri çatlıyor, yüzlerinde ve ellerinde derin çizgiler oluşuyordu. Ameshia, kendisini yeniden insan bedenine dönmüş gibi hissediyordu. Lady Purple’ın siyah taşın etkisiyle değişen damarlı yüzüyse bu yaşlanmanın etkisiyle daha da korkunç bir haldeydi. Yine de bir süre sonra siyah taşın baskıladığı beyaz taşın enerjisi yeniden açığa çıkmaya başladı. Oldukça güçsüz düşen iki kardeş göz göze geldiler; küçük bir umut ışığı vardı gözlerinde ve artık her türlü zorluğa rağmen büyüye devam etmekten başka şansları yoktu.
* * *
Beyaz ejderhalar Dünya’ya gelmeden önce Emon, kızıl ejderhalarla melezlerin birlikte hareket ettiklerini, birbirlerine yardım ettiklerini gördüğü anda biraz rahatlamış ve o andan itibaren de Ameshia’yla Lady Purple’ı birbirlerinden ayırmak için değişik yollar denemeye başlamıştı. Hiçbiri sonuç vermeyince de Ameshia’ya zarar verme pahasına daha ölümcül bir enerji kullanmaya karar vermişti ve beyaz ejderhalar tam bu sırada gelmişlerdi. Emon, siyah taşın varlığının onları kötü şekilde etkilediğini hemen anlamıştı ama geçitler açıldığına göre Ani de gelmek üzere olmalıydı. Yine de bir tuhaflık vardı; onun enerjisini hâlâ hissedemiyordu ve bu da geçitlerin yeniden kapandığı anlamına geliyor olabilirdi. Taşlar, Ameshia’yla Lady Purple’ı da beraberlerinde sürükleyerek beyaz ejderhalara doğru yükselmeye başladığında bunu engellemesi gerektiğinden başka bir şey düşünemedi ve iki kardeşin ellerinin birbirinden az da olsa ayrıldığını görünce hiç düşünmeden alçalmaya başladı. Onlara biraz yaklaştığında ikisinin de güçlerinin zayıf düştüğünü, artık bu duruma zor dayandıklarını hatta eğer bağı koparamazlarsa kısa bir süre içinde ölebileceklerini hemen anlayan Emon, onların aralanmış ellerinin tam ortasını hedefleyerek enerjiyi yolladı. Fakat enerji, görünmez bir kalkanın üzerinde Ameshia’yla Lady Purple’a ulaşamadan patladı ve az evvel sakin duran taşların enerjileri, özellikle de siyah taşın enerjisi yeniden büyümeye başladı. Hedefi artık Emon’du. Emon, enerji alanı onu da içine alacak kadar büyümeden kendisini oradan ışınlamayı başardı ancak yaptığı bu tek hareketle hem Ameshia’yla Lady Purple’ın büyüsünü etkisiz hale getirmiş oldu ve siyah taş beyaz taşın enerjisini yeniden bastırmaya başladı hem de beyaz ejderhaları geri döndürülemez bir şekilde kışkırtmayı başardı.
“Bu enerji alanını geçmekten başka çaremiz yok! Yoksa siyah taşı alacaklar. Taşlarla aralarına çok güçlü bir kalkan koymalıyız. Henüz tüm güçlerine sahip değiller. Dayanabiliriz.” dedi Mayıs. Fakat kimse ona cevap vermedi. Sanki herkes, Nisan bile kendi içine dönmüş gibiydi. Tüm güçlerini kullanıp yine de enerji alanını geçmeyi ve Ameshia’ya enerji aktarmayı başaramadıklarından beri durum böyleydi. Bir tek Emon’un ne yapacağını anladıklarında kısa bir an için ümitlenmişlerdi. Ama bunun da sonucunu gördükten sonra enerji alanının içindeki her bir varlık neredeyse yenilgiyi kabullenmiş gibiydi. Hepsi bu sonu olmayan umutsuzluk duygusunda kaybolmak üzereydi. Mayıs hızlı davranması gerektiğini biliyordu; bu karanlık duyguyu ve çaresizliği onların kalbinden söküp atmalı, tutunacak küçük de olsa bir umut yaratmalıydı. Hemen büyüyle büyüttüğü sesiyle konuşmaya başladı:
“Evet, bu enerji alanı çok güçlü ama bizler melezleriz! Gücümüz evrilerek değişebiliyor ve birlikte daha da büyüyor. Sizler gelişmiş, ölümsüz ve kadim Moyarlılarsınız! Sizler kadim kızıl ejderhalarsınız! Varlıklarımızın amacı ne olursa olsun bugün birlikteyiz ve aynı kaderi paylaşıyoruz. Ve biz hepimiz büyük bir gücüz! Bugün ve şu anda tekiz. Eğer birlikte olur ve inanırsak ben başaracağımızdan eminim kardeşlerim.” dedi Mayıs.
O konuşurken enerji değişmeye başlamış, Nisan, Rin, Patricia, Şihab ve Aiman, hemen Mayıs’ın yanındaki yerlerini almışlardı. Sonunda herkesin, her bir varlığın kalbi ve zihni ortaktı; artık şüpheye yer yoktu. Melezlerin elleri sımsıkı kenetlendi ve oradaki her bir Moyarlının ve kızıl ejderhanın enerjisini o ana dek hiç olmadığı kadar çok kullanarak zihinlerini gelecek olan için boşaltıp beklemeye başladılar. Hem kızıl ejderhalar hem de Moyarlılar iyice zayıf düşmüşlerdi ve yaklaşan beyaz ejderhalardan onları koruyacak bir kalkanları yoktu. Yine de birleşmiş bilinçlerinde artık korkudan da eser yoktu. Bu son anları bile olsa umut yeniden filizlenmeye başlamış ve hepsi inanmayı seçmişti. Çok geçmeden enerjileri olağanüstü bir hızla büyüdü ve enerji alanında bir dalgalanma başladı. Açığa çıkan güç, belki de ilk kez taşların enerjisiyle boy ölçüşür hale gelmişti. Az sonra dalgalanma iyice büyüdü ve enerji alanının içinde birbirlerinden kopmadan durmayı zar zor başararak deli gibi dönmeye başladılar.
* * *
Kraliçe Manilyath, yaklaşan taşlarla halkı arasındaki son engeldi. Kendisi de bu kadar etki altındayken artık sağlıklı düşünemiyordu fakat sonra zihninde bir ses duydu. Söylenenleri kavraması çok kısa sürdü.
“Başka bir yolu yok kraliçe Manilyath. Melezlere zaman kazandırmalısınız.”
“Yapacağım şeyin etkisi de kısa olacak Moyarlı Emon.”
“Biliyorum ama sanırım yeterli olacaktır.”
“İmparatoriçe Ani mi?”
“Evet. Ona hâlâ ulaşamıyorum ama daha önceden bana söylediği bir şeyi şimdi anladım. Sanırım zamanı geldi ve bilgi açığa çıktı.”
Kraliçe Manilyath ona başka bir şey sormadı. Var olan en kadim büyüye başladığında Emon da onun yanına varmıştı. Beyaz ejderhalar karanlığın etkisinde olsalar da artık kraliçelerininde taşı almaya karar verdiğini sandıklarından onun hızına ayak uyduruyor ve dolayısıyla yavaş ilerliyorlardı.
“Ben hazırım kraliçe Manilyath.”
“Teşekkür ederim Emon. Yeterince hızlı kaçamazsan…”
“Biliyorum sorun yok yeterince yaşadım. Yine de kaçabileceğimden eminim.”
Kraliçe Manilyath başka bir şey söylemedi. Var olan tüm gücünü ve ölümsüzlüğünü bedenindeki beyaz enerjiye aktarmaya başladığında Emon’un turkuaz enerjisi de en güçlü haline gelmişti. Yaptıklarının işe yaraması için beyaz ejderhaların iyice yaklaşmaları gerekiyordu. Bu siyah taşa da daha yakın olmaları demekti ve çok riskliydi ama başka bir yolu yoktu. Emon, melezlerin tam zamanında enerji alanını geçmelerini ümit ederek kollarını kaldırıp beklemeye başladı. Sonunda beyaz ejderhalar onu ve enerjisini fark etmişlerdi. Şüpheyle yavaşladılarında kraliçe Manilyath onların zihinlerine son bir kez daha seslendi:
“Yaklaşın! Dostumuz Emon, gücümüzü taşlardan geri almamızı hızlandıracak. Savunmasız kalmamalıyız.”
Şüphe dağılmış ve ejderhalar kükreyerek yeniden hızlanmışlardı. Emon bir kez daha Ameshia’yla Lady Purple’a baktı. Onların da fazla zamanları kalmamıştı.
“Evet Emon, bu kadarı yeterli, başlayabilirsin.” dedi Manilyath.
Emon’un turkuaz enerjisi parmaklarından akmaya çoktan hazırdı. Hiç vakit kaybetmeden beyaz ejderhaların bedenlerindeki beyaz enerjiye odaklandı. Çok dikkatli olmalı ve onların yaşam enerjilerini çekmemeliydi. Daha önce böyle bir şeyi hiç denememişti ama artık o da akışa uymayı ve inanmayı öğrenmişti. Sonunda turkuaz enerji ejderhalara ulaştı ve onlar daha ne olduğunu anlayamadan bedenlerindeki beyaz enerji Emon’a doğru akmaya başladı. Olanı anlamaları uzun sürmedi ve çılgına döndüler. Kraliçeleri onlara yalan söylemişti. Enerji akışına engel olamadıklarını anladıkları anda da kükreyişleri yeryüzünü temelinden sarsacak kadar yükseldi. Önce hepsi farklı yönlere doğru dağılmaya başladılar, sonra gerçek güçleriyle yani taşlarla aralarına giren tek engele, kendi kraliçelerine ve Emon’a saldırmak üzere yeniden bir araya geldiler. Boğazlarından yükselen beyaz alevler sıcak havayı bir anda dondurucu bir soğuğa döndürmüştü. Beyaz ejderhaların büyülü beyaz ateşi yakmıyor, donduruyordu.
Kraliçe Manilyath fazla vakti kalmadığını biliyordu. Emon, diğerlerinden çektiği beyaz enerjiyi ona aktardığı anda son bir kez kükredi. Artık yapacak tek bir şey kalmıştı.
“Şimdi git Emon.”
“Burada kalacağım, emin olmalıyım.”
Halkının dondurucu alevleri bedenine ulaşmak üzereyken Manilyath başını hafifçe eğerek Emon’a son bir selam verdi. Beyaz enerji ve ölümsüzlüğünün gücünün bir araya gelerek toplandığı kanatlarını açtı ve enerji neredeyse sabırsızca bir hızla kanatlarından dışarı akmaya başladı. Çok geçmeden de alabildiğine geniş bir alana yayıldı. Alevlerin önünü kesen enerji gitgide büyüyordu fakat sonunda doyum noktasına ulaştı ve gözleri kör eden bir ışıkla patlayarak devasa bir kalkan haline geldi. Emon son anda yeterince uzaklaşmayı başarmıştı. Kalkanın her yerini taradı ama Manilyath artık orada değildi. Aydınlık ve denge için kendisini feda ederek sonsuza dek yok olmuştu.
Kalkan kısa bir süre daha geçit vermeyecekti. Taşların gerçek sahipleri ile bağlantıları kesildiği için Ameshia’yla Lady Purple da havada asılı kalmışlardı. İki taşı birbirinden ayırmanın tam zamanıydı. Emon onların yanına vardığında iki kadın da tanınmayacak kadar yaşlanmıştı ve baygın bir haldeydiler fakat taşların enerjisi nötr bir durumdaydı. Emon, eğer onları ayıltırsa veya taşların bağını koparmaya çalışırsa taşların yeniden uyanacağından korkuyordu. Yukarıdan gelen enerji dalgalanması ise kraliçe Manilyath’ın yarattığı kalkanın düşündüğünden de az dayanacağını gösteriyordu. Melezler de Ani de zamanında yetişebilecek gibi görünmüyordu. İçgüdülerine güvenmek zorundaydı. Hemen Ameshia’yla Lady Purple’ı sımsıkı tutup ışınlanarak ortadan kayboldu.
Beyaz ejderhalar, taşlar ortadan kaybolduğu sırada kraliçelerinin öldüğünün farkında olmadan kalkana saldırmaya devam ediyorlardı fakat az sonra siyah taşın etkisinden yavaş yavaş çıkmaya başladılar. Kraliçe Manilyath’ın yarattığı kalkan yok olmak üzereydi ve nedenini bilmedikleri bir huzursuzluk zihinlerini ve kalplerini ele geçirmeye başlamıştı. Sonunda onun artık var olmadığını anlayabildiler ama buna herhangi bir tepki veremeden kendilerini kızıl ejderhalar ve Moyar ordusunun karşısında buldular.
Devam Edecek
***
