YORULDUM USTA
Yoruldum hem de nasıl!
Sahte yüzlerden,
Halden anlamayanlardan,
Kıskanç fesatlardan.
İki yüzlü astarsızlardan...
Onca kötünün arasında iyi kalmak yordu.
Her yüze güleni seviyor sandık,
Her taş atana biz ekmek attık.
Ne çektiyse bu insanoğlu;
Dost görünen şeytanlardan çekti.
Çok geç de olsa yöneldim:
Kıblesi sevgi,
Heybesi iyilik olanların dergâhına...
Yoruldum hem de nasıl!
Hücrelerimin her zerresine kadar...
Var mı yüreği yorgunların,
Huzur bulduğu bir yer usta;
Kötülüklerden arındırılmış bir bölge,
Kulaklarımın tıkacını çıkaracağım bir yer,
Kötü sözlerin yerine huzurun melodisini
Dinleyebileceğim bir dünya?
Mümkünse gidelim be usta!
Geride bırakalım gereksizleri.
Silelim tertemiz hafızamızdan,
Hayatımızın içine edenleri.
Razıyım bir dağ başına,
Mum ışığında bir kulübede huzurla uyumaya,
Yorgun ruhuma iyi gelen üç beş güzel dostla.
Sıkıyor ruhumu yürek dökümlerim.
Bıraksam dökülecekler beyaz sayfalara,
Hiç farketmez ya da çağlayan derelere,
Dökülsün;
Yorgun yüreğimin serzenişleri.
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
