YALNIZ YAŞAMAK
Yalnızlık zor be dostum
Ama kaderde o da var bilesin
Pek kolay olmuyor koca dünyanın ortasında
Tek başına yaşamak
Gün günden büyüyor sanki ufuklar
Sen küçülüyorsun
Her akşam batarken güneş
Senin de sönüyor içindeki ateş
Geceleri üşüyorsun
Dağ başında kalmış gibi ayazda
Bakıyorsun kimse kalmamış yanında
Biraz ürküyorsun
Artık ne dağlar ne kırlar
Ne denizler var
Dünya büyürken dışarıda
Sende küçülür ufuklar
Bak bak her yanda duvarlar
Bir kere düşmeye gör yalnızlığa
Unutursun dünyada neler var
Hiçbir iklime sığamazsın
Yaz sıcakları yakar
Kış günlerinde üşürsün
Baharlar eski baharları hatırlatır
Nispet yapar gibi
Özlersin eski sevdalarını
Gurbeti yaşarsın içinde
Duymak istersin yeniden
Kuş seslerini çocuk seslerini
Sonbahar hüznünü yükler
Ağırlaşırsın
Gördüğün başka bir dünyadır
Baktığın pencereden
Kalabalık caddelerden akar insanlar
Her gün daha fazla dolar sokaklar
Sen o dünyadan yavaş yavaş çekilirsin
En acısı nedir bilir misin dostum
Kimse farkında değildir yalnızlığının
Unutmayı sever insanlar
Unutulmuşluğunla kalırsın
Gücün tükense de yükünü taşırsın
Ya da yükünün altında dağılırsın
Herkesin yaşamı kendine
Kimseye yük olmak istemezsin
Yalnız kendi izlerinden yürür
Kendi nefesinden güç alırsın
***
