YAKAR BE GÜLÜM
Yaptıkların eşten, dosttan gizledim,
Herkes yaptığını çeker be gülüm.
Bir bilsen, ben seni nasıl özledim?
Bu garip boynunu büker be gülüm.
Kuru dal misali eğdirdin başım,
Sevdan ile benim ne idi işim?
Kederle yoğurdun ekmeğim, aşım,
Sana da bu dertler çöker be gülüm.
Volkan oldu kaynar, durmaz yüreğim,
Bir söyle ben senin nene gereğim?
Selâmın söyle ki günün göreyim,
Garibim yollara bakar be gülüm.
Yâr hasretin büker her gün belimi,
Lâl ederdim bilsem keskin dilimi,
Kimseye koklatma nolur gülümü,
Seni de bu ahlar yakar be gülüm.
Kendim bitirdim ben sayende boşa,
Yaşarken gelirmiş her işler başa,
İsyan etmem tövbe Mevlam’a, haşa,
Ettiğin önüne çıkar be gülüm.
Ahmet'i ateşin yakıp kavurdu,
Alıp beni elden, ele savurdu,
Koca çınar iken esip devirdi,
Gözyaşların durmaz, akar be gülüm.
***
Editör: Bilgi Şakar
