VESSELAM
Anam görmüş bunu, günün birinde
Anası demiş versek temiz birine.
Anam demiş, bizim oğlan gelende;
Hele görüşsünler, onlar yabancı.
Gurbetten gelince ilk seni gördüm,
Kimin kızı dedim, anama sordum?
Dedi çok hanım kızdır, ben kefilim.
Tamam dedim amma hisler yabancı.
Sordum sana, bir sevdiğin var mıdır?
Dedin: Sensin uzunca bir zamandır.
Dedim: Senden gayrı bana haramdır.
Yemin ettim sana, sırlar yabancı.
Seviyom dedim bir dosta, irkildi!
O kız benim, sana yâr etmem dedi.
Üstüme çullandı, silahı çekti,
Önce ben davrandım, kanlar yabancı.
Hayatın anlamı, sensin sanmıştım.
Yaşarken ölmeyi, göze almıştım.
İnan bana, bakmaya kıyamazdım.
Şimdi sana bakan gözler yabancı.
Hani söz vermiştin, beklerim diye
Sana inandığım sözler yabancı.
Gönlün yoktu madem, peki ne diye?
Ellerinden tutan eller yabancı.
Daha yıl geçmedi, haberin aldım.
Evlendi dediler de inanamadım.
O anam ağladı, ben ona yandım,
Senin için akan, yaşlar yabancı.
Evlenip gitmişsin, uzak bir köye,
Sırtında yeleğin, elinde bebe.
Hâl hatır sormuşsun, nasıllar diye,
Sorgu sual eden diller yabancı.
Mapusluk zor imiş gördük vesselam,
Gençlikte bir hata ettik vesselam,
Cezamızı çektik, çıktık vesselam,
Dönüp geldiğimiz iller yabancı.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
