VEDA
Gitme demezdim,
Zaten gittin.
Ardında bir kapı bıraktın,
Menteşesi pas tutmuş,
Her esintiyle gıcırdayan.
O sesi hâlâ duyuyorum,
Dişlerimin arasından geçiyor,
Kemiklerime kadar işliyor.
Sıcaklığını aldın mı sandın?
Hayır;
Bende kaldı.
Bir avuç kor,
Avucumda yanan;
Ne üfleyebildiğim
Ne de atabildiğim.
Yalan da söylemezdim sana
Ama şimdi söylüyorum:
“İyiyim!”
Dudaklarım çatlıyor bu kelimeden.
Her çatlak hep kanıyor.
Adını unuttum diyordum,
Ama unuttukça
Daha derin kazıyorum içime.
Her harfi bir çivi
Her sessiz harfi bir hançer,
Sen.
Gecenin en karanlık saatinde,
Uyurgezer gibi
Kendi gölgeme çarpıyorum.
O da senden arta kalan,
Bana bakıyor,
Gözlerimin içine bakıyor
Ve gülüyor.
Git!..
Daha hızlı git.
Ki arkandan bakmayayım.
Ki peşinden koşmayayım.
Ki bu yangını,
Kendi kendime,
Yüreğime gömeyim.
Ve bir gün,
Çok sonra,
Bir yerde,
Birinin adını söylerken;
Dilimin ucunda,
Senin tadın kalmışsa
O an,
En derin yerimden
Kanasın.
İşte bu kadar,
Veda budur.
Ne “kal” diye yalvardım sana,
Ne “gitme” diye tutturdum.
Sadece
Kendi içimde
Bir yerleri
Sessizce
Yıktım.
***














































