GİTMİŞLER
Yaslandım duvara, andım maziyi,
Hep dostlar, yârenler çekip gitmişler.
Kalbimde duyduğum derin sızıyı,
İçimize ekip ekip gitmişler.
Yavaşça yerinden aldım albümü,
Seyrettim içinde geçmişi, dünü.
Her şeyi unutup yolculuk günü,
Gözlerini bize dikip gitmişler.
Ana, baba, kardeş, sevgili, bacı,
Beraber yaşamak ruhun ilacı.
İçimize bırakarak bir acı,
İstemeden boyun büküp gitmişler.
Düğünler, dernekler sanki olmamış,
Sanki onlar oynamamış, gülmemiş.
Gideceği günü kimse bilmemiş,
Ömür bitmez gibi bakıp gitmişler.
Tarla, tapan, çayır, bostan demişler,
Zeval gelmez gerçek dosttan, demişler.
Alın teri döküp vatan demişler,
Dostluğa meşale yakıp gitmişler.
Soğuk sıcak aldırmamış, alışmış,
Ömür boyu çabalamış, çalışmış.
Yine de hep yoksullukla tanışmış,
Fakirliğe kurşun sıkıp gitmişler.
Devlet malı deyip kasa soymadan,
Kursağıma zerre haram koymadan,
Kötüyle tanışıp kem söz duymadan,
Berrak bir su gibi akıp gitmişler.
Savaş çıkmış, zor kapıya dayanmış,
Zülüf, perçem al kanlara boyanmış.
Kimisi vurulmuş, kimisi yanmış,
Süngüyü düşmana sokup gitmişler.
Kanlarıyla sulanmıştır bu vatan,
Keneler türedi değerler satan.
Meydan der ki: Ulan, utan be utan!
Korkarım ki sizden bıkıp gitmişler.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
