SÖZ
Gecenin en derininde en güzel uykulara hasret, kendimle cebelleşip, yastıkla savaştığım anlarda geliveriyorsun aklıma birden.
Yangın yerinin tam ortasına düşmüş gibi cayır cayır yanıyor yüreğim, bedenim...
Sonra bir panik hâli, bir yokluk hâli...
Ben böyle geçen yılları sırf içinde "Sen" varsın diye sevdim.
Bir deniz kıyısına uyanıyorum bazen, dalgaların yaladığı kumlarda bir sürü ismin kaldığı...
Karmakarışık ayak izleri var şimdi...
Görüyorum...
Sevda geçmiş buradan.
Hem de öyle bir iki değil onlarcası geçmiş gitmiş gözümüzün önünden de fark edememişiz...
Yoksa birbirimizden başkasına bencil miymişiz?
Yaz mı kış mı belli değil. Anılar mevsimsiz.
Zamanın hiç önemi yok...
Akrep de benim bundan sonra yelkovan da.
Artık bir acayip maviyiz gökyüzünün altında.
Hayaller sonsuz bir umman, biz çalakaşık dalmışız bir yerinden, onca saçma sapanlığa rağmen, sen kokuyor bulutlar yeryüzüne akarken...
Çiçekler, çiçeklerimiz var birlikte büyüttüğümüz, kimselerin görmediği, adına adımızı verdiğimiz.
Senin solacak dediğin, benimse gizli gizli su verdiğim.
Yakalamışız 7.15 vapurunu, martılar koro halinde söylüyor şarkılarımızı..
Koskoca vapur yalpalıyor bir sağa bir sola, sen ben, ben sen oluyoruz o anda birbirimizin üzerine düşe kalka.
Kahkahalarımız karışıyor dalgalara.
Bir çay, bir simit söylüyoruz garsona.
Sonra bir iskele oluyor, rengini seçemiyorum.
Mavi ne zaman griye döndü, gri hafiften siyaha fark edemiyorum.
Geçmiş bugün mü, bugün geçmiş mi oluyor bir anda.
Oysa o kadar gerçek ki...
Vapur çığlığı, insan sesine karışıyor.
Ve sonra sen gidiyorsun.
Ben yangın yerine iltica ediyorum.
Anılar...
Anılar diyorum...
Ve bizi bir yerinde sobeliyorum.
Gidemezsin, demiştin ya.
Ben hâlâ sözümü tutuyorum...
***
