SAHİPSİZ ÇOCUKLAR GİBİ
Kirpiklerimden cümleler dökülür!..
Kalem bulup yazamam, benliğim karışır cümleleri yutkunurken.
İşte o an gözlerime bulutlar çöker ağlayamam, yutkunurum sahipsiz çocuklar gibi!..
Hayaller kurup iki kelime edememek, kimseye değildir isyanım!..
Dar gelir gün ortası sokaklar…
Bir kaç adım ötede bulutlar boşalır, sessiz çaresizliğimi!
Ellerimle kirpiklerimi silerek, dilime sus zincirler vururum!..
Ayaklarım geri gider çaresiz, başka düşünceler içindeyim.
Hırsımdan gökyüzüne bakmam, gökkuşağını görmedim!..
Vapurlar geçiyor, beynimden siren sesiyle ürperip!..
Nerde olduğumu anlamak istedim.
Her şey bir rüyaydı anladım!..
Editör: Nevin Bahtışen
