SAĞDUYU
Kalpazan aşkların ortasında kalem defter,
Duyu merkezinde bir hüzün, bir hüzün…
Sahte olmalı şu aydan damlayan fer.
Güveni de kalmadı hani
Kendine dahi
Bu sevdalı gözün.
Gülüşü sevgiliye,
Bakışı güle emanet.
Akla karayı seçiyor çöl ve kum,
Bir mecnuna ayak izi olmak için;
Leyla’sız olmaz oysa ki, malum!
Leyla kalakaldı,
Asırlar evvelinde bir cüzün,
Bir hatim düşürelim, zamanıdır artık
Aşk için…
Ardından tufanlar gelsin Nuh’a nispet;
Sergilensin varsın perde perde,
Anlatılsın sevdanın günü dünü,
Bakalım güneşin ateşten gözyaşları kime kısmet!
Öyleyse gömmeli hiçliğe,
Duyuların her çürüğünü.
Sağduyu şaşırmalı yönünü,
Savrulup sağa sola…
Sağduyum yok artık, ferman ola!
***
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
