ROMAN OLURDU
Hakkı ödenmez ödediğim hiçtir.
Gönlüm sevgisine her öğün açtır.
Şefkat, meyvesi en tatlı ağaçtır.
Bizde fidan, onda orman olurdu,
Annemi anlatsam roman olurdu...
Dizimiz kanasa, sakin değildi.
Severek katlandı, mahkûm değildi.
Okula gitmedi, hekim değildi.
Elleri dokunsa derman olurdu,
Annemi anlatsam roman olurdu...
Anzer balından tatlıydı sözleri.
Bir merhamet portresiydi gözleri.
Kelebek kadar ürkekti yüreği.
Mevzu evlat olsa yaman olurdu,
Annemi anlatsam roman olurdu....
Gül olmuştu daha gonca yaşında.
Gözyaşı ağarmış kara saçında.
Ekmek pişirdiği tandır başında,
Taptaze gençliği duman olurdu,
Annemi anlatsam roman olurdu...
Yatsam uyanık, uyansam uyanık.
Yüreği bir ummandı, bağrı yanık.
Beş parasız kalsam hayata yenik,
Herkes terkeder o kalan olurdu,
Annemi anlatsam roman olurdu...
Boğazımı sıksa gurbet denen yer,
Hayırsız çıksa hayra yorduğum yâr,
Ne zaman yansa yürek, yansa ciğer,
İlk aklıma düşen anam olurdu,
Annemi anlatsam roman olurdu...
Ah ne kolaymış anne varken gülmek.
Gülmeyi aramakmış öksüz kalmak.
Dönse şimdi yoluna paspas olmak,
Halis'e en yüce ferman olurdu,
Annemi anlatsam roman olurdu...
***
Editör: Bilgi Şakar
