ÖZLER OLDUK
Özler olduk
Diz boyu
Lapa lapa yağan karı
Tipiyi boranı fırtınayı
Çocukluğumun kışlarını
Büzülüp pencerenin kenarına
Dışarıya bakmayı
Yokuş aşağı sıra sıra
Titreye titreye kızak kaymayı
Karda yuvarlanmayı
Ellerimiz kızara kızara
Kartopu oynamayı
Kardan adam yapmayı
Burnunda havuç
Gözlerinde kömür
Başında şapka
Elinde süpürge
Ve geçip karşısına suskun suskun bakmayı
Aynı izlere basa basa yürüyerek
Kar kürüyüp yol açmayı
Kalburla tuzak kurup kuş tutmayı
Saçaklardan buz kırarak yemeyi
Ellerimizi ovuştura ovuştura
Sırılsıklam paçalarla
Ayaklarımız ıslak eve gelmeyi
Boğuk boğuk öksürerek
Gürül gürül yanan sobada
Borulara yapışa yapışa
Uzatıp ellerimizi ısıtmayı
Sıcağı gördükçe sızılarken
Ve biraz sonra mayışıp uyumayı
Karlar eriyince çıkan çiğdemleri
Demet demet yapıp
Kökünü yiyerek gövdesini suya koymayı
Dereler çaylar deli deli akarken
Karşıdan karşıya geçmek için
Ağaçtan köprüler kurmayı
Birde onu iplerle bağlamayı
Ne kadar özlemişiz ne kadar
Değişti mevsimler
Artık eski kışlar yok
Yağmıyor eski karlar
Özlemle bakıyoruz dağlara
Çok şey anlatırdı bize çok
Çünkü uçsuz bucaksızdı özlemlerimiz
Ne güzeldi ne güzeldi bizim köyümüz
***
Editör: Nevin Bahtışen
