ONSUZLUĞUN BİRİNCİ GÜNÜNDE
İşte aradığım insanı buldum dersin...
Tam da o, bu kişi dersin...
Senin kadar sevmez sen bilirsin...,
Olsun zamanla değişir zamanla o da çok sever diye düşlersin...
Bütün hayallerini onun üstüne kurarsın...
Onu kaybetmekten çok korkarsın..
Beklersin sabır edersin...
Onun değişmesini beklersin...
Ve o değişemez sen kırılmaya başlarsın..
Kırıldıkça daha da çok bağlanırsın...
Sonra bir gün gelir yüreğinde fırtına koparır, toz duman olursun,..
Suskunluğa vurursun kendini ,
Susarsın ...
Konuşursan sözlerin ağlayacak sanırsın...
Gözyaşların yağmur damlalarına özenir gözlerinden akıp gider yüreğine dökülürcesine ...
Yalnızlığının en hüzzam şeklinde...,
Uykuların yalnızlar rıhtımına gözlerini diker .
Onlarda seni terk eder.
Firar edercesine ,.
Gecenin en derin sessizliğinde ...
Ve sen sokakta annesini kaybetmiş sahipsiz bir çocuk olursun..
Onsuzluğun birinci gününde....
