MEMLEKET HASRETİ
Ben nereye gitsem,
Bir parçam kalır burada,
Bir avuç toprak, bir avuç hüzün,
Ve bir tutam dağ rüzgârı…
Çoban kavalı gibi inler vadiler,
Sular yürek gibi çağlar,
Hasret, harman yeri tozunda saklı,
Yağmur gibi yağar dallara…
Köy kahvesinde çay demlenir,
İhtiyar amca bastonuna dayanır,
Gözü ufukta, yüreği geçmişte,
Bir zamanın izini arar.
Çocuklar koşturur sokak aralarında,
Tozlu kaldırımlara yazılır gülüşleri,
Ve bir annenin sesi dolar sokağa,
Sofraya çağıran ekmek kokusu gibi…
Anam,
Bacadan tüten dumanla selam yollar,
Sac ekmeğinin sıcağında elleri,
Her lokmada sevgi saklar,
Gözlerinde yitip giden yılların izi…
Babam,
Yola bakan gözlerinde hasret,
Gelmeyen mektupların sessizliğinde,
Bir çift nasırlı eli cebinde,
Gidenleri bekler eski kapının eşiğinde…
Ve geceleri,
Geceleri yıldızlar bir başka parlar burada,
Her biri, kayıp bir hikâye gibi,
Toprağa değmiş bir elin hatırası…
Sevdalım,
Söyle bana,
Bu yollar seni de çağırır mı?
Rüzgârın her sesi, bana seni getirir mi?
Ellerini açıp dua eden nineler,
Dualarındamı saklar yüzünü?
Bir gün döneriz belki bu yollara,
Aynı taşlar, aynı patikalar,
Kuru dallarda filiz veren baharlar gibi,
Tekrar yeşeririz memlekette…
Ben nereye gitsem,
Bir yanım hep burada kalır,
Toprağın koynunda saklı bir hatıra gibi,
Ana gibi sıcaktır bu toprak,
Baba gibi hasretiyle sınar…
Ve bilir misin sevdalım,
Bu memleket, bir kez sevdiyse insanı,
Dönüp gelene kadar,
Adını gökyüzüne yazar…
