KARAMSAR POLLYANNA
Nasıl güzel bakardın sen öyle, gözlerinin içinde baharı taşıyarak…
Şimdi kelepçeler gibi ellerini yatağa bağlamaları ne acı…
O çok sevdiğin kocan, bir zamanlar "Sevgi kokuyor!" dediğin adam mı seni bu hâle getiren?
"İki güzel söze muhtacım" demiştin.
"Artık sevip sevmediğimden bile emin değilim. Çocuklarım var, şükür sebebim ama nedir bu yalnızlık, bu kendini kaybetme hissi, benliğimin yok oluşu…" diye devam etmiştin.
Söylerken boğazın düğümleniyordu. Oysa sen, bir zamanlar "Kaybettiklerimizin yerine mutlaka daha iyisini buluruz" diye avutan Pollyanna’ydın. Şimdi yitirdiğin şeyin adını bile koyamıyorsun. Kendin mi, inancın mı, umudun mu?
Kaldır başını bak pencereden! Bak, yağmur yağıyor. Ne çok severdin ıslanmayı, paçalarından akardı sular. Hatırlıyor musun, yine bir gün böyle bir havada yürümüş, sırılsıklam olmuştun. Saçların yüzüne yapışmış, ayakkabıların su içinde, sen hâlâ gülüyordun. Sonra da yine böyle yatak döşek yatmıştın.
"Nasıl güzel hastalandım bak! Hiç bu kadar zevkle hastalanmamıştım" derken yüzünde güller açıyordu. Komşular bile "Polly delirmiş olmalı" demişlerdi.
Yine başka bir gün çığlık çığlığa yalın ayak sokağa fırlamıştın. "Taşlar ılık, rüzgâr yüzüme çarpıyor, rahatlıyorum, göğsümdeki zincirleri kırıyorum!" dediğini, o an bir kuş gibi hafiflediğini hatırlıyor musun? Bakma öyle boş boş, konuş, bağır yine. Sessizlik sen gibi değil. Karamsarlık sana yakışmayan bir elbise. Çıkar onu üzerinden. Yağmurun altına çık… Islan... Hastalan yine güzelce ama susma. Unutma, sen bir zamanlar camın buğusuna güneş çizen, yağmurlarda dans eden, kaybettiği her şeyin yerine hayallerini koyan kızdın. O kız ölmedi, sadece susuyor.
Haydi, uyandır artık onu, uyandır da yeniden doğsun küllerinden çünkü en sessiz çığlık bile bir gün kendi yankısında yeniden hayat bulur.
***
Editör: Nüzhet Ünlüer
