KAPANMAYAN YARALAR
Şehir meydanında, yıllarca "Otuz tane yara bandı bi lira!" diye çığıran bir kadın vardı. Hem de her gün, gecenin on iki buçuğunda son tramvayı uğurlayıp tramvay gözden kaybolana dek... Bazı geceler ihtiyacım olmasa da alırdım, sırf katkı olsun diye...
"Otuz tane yara bandı bi lira!"
Yokluğun karanlık çaresizliğinden, varlığın umursuz ve renkli aymazlığına gönderi yapardı sanki kadıncağız...
Meyhaneden kalkıp son tramvaya yetişme telaşında iken görürdüm genellikle, tramvay durağının giriş turnikesinde...
Uzun zamandır göremiyordum, üç dört aydır hiç karşılaşmamıştık. O kinaye dolu çığırışı bölmüyordu karanlığı; ağıdı yakmıyordu artık şehrin gece yarısının puslu ayazını...
Merak edip tramvay görevlisine sorma ihtiyacı hissettim.
"Abi o iki ay kadar oldu, öldü." dedi...
Otuz tane yara bandı bi lira ha, otuz tane yara bandı bi lira… Aşk olsun sana kadın, aşk olsun... Yirmi dokuzunu satıp içinden bir tanesini kendi yaralarına basamadın demek ki...
***
Editör: Neşe Kazan
