BU MASALIN İLK CÜMLESİYİM
Evvel zaman içinde...
Hani masallar hep öyle başlar ya,
İşte ben de o masalın ilk cümlesiyim...
Kırık bir kalple başladım bu yola.
Yaralıydım, evet
Ama hiç pes etmedim.
Yaşadım, sevdim, kaybettim…
Yandım, düştüm…
Ama her seferinde bir şekilde kalktım ayağa.
Belki biraz daha yorgun, belki biraz daha sessiz…
Ama yine umutla, yine inatla, yine sabırla...
Bazen geceleri gökyüzüne bakarım.
Yıldızlara…
Sanki onlara anlatıyorum içimi.
Bir dilek tutar gibi fısıldarım sessizce:
"Yeter ki içimdeki ışık sönmesin."
Çünkü biliyorum.
Dünya bazen çok soğuk.
Bazen öyle karanlık ki...
Ama ben hâlâ içimde bir bahar taşıyorum.
O baharı kimse alamaz benden.
Her yara bir şey anlatır bana.
Her hüzün, içimden bir şiir gibi dökülür.
Kelimelere sığınırım bazen.
Onlar sarar beni,
Sessizliğimde yoldaş olurlar.
Evet, yorulduğum çok oldu.
Omuzlarımda yılların yükü.
Kolay değildi.
Ama hiçbir zaman vazgeçmedim.
Çünkü şunu iyi biliyorum:
Umudun olduğu yerde, hayat hep bir yolunu bulur.
Ve ben…
Ben bu hayatta hep direnen oldum.
Dimdik durmaya çalışan,
İçinde fırtınalar kopsa da dışarıya gülümseyen bir kadın.
Bu masalın ilk cümlesiyim ben…
Ve bu masalı, hâlâ yazıyorum ben...
***
Editör Bilgi Şakar
