BİR DOKUNSAN
Ben seni özleyince kırılmış oyuncağında mahzunluğun resmini çizen bir çocuk oluyorum.
Bir dokunsan ağlayacağım.
Birden kararıyor yer gök.
Birden depremler,
Dağ göçüğü enkazlar devriliyor üzerime
Birden susuyor bütün sesler
Hiç bir kent, hiç bir kasaba almıyor beni.
Hep çıkmazlara vuruyor sokaklar
Bir dokunsan kaybolacağım.
Ben seni özleyince.
Siliniyor adım eşgalim.
Kimliksiz bir yüz aynalarda
Dilimde paslanmış sözcükler
İçimde bir bıçak kesiği kanıyor
Bir dokunsan yok olacağım
Ben seni özleyince
Lanetli bir sfenkin ruhunu giyiniyor bedenim
Gözlerimdeki yıldızlar sönüyor birer birer
Çürüyor denizlerim.
İçimde ölü kuşlar.
Kırılıyor kanatlarım.
Bir dokunsan öleceğim.
Ama sen,
Sen bir dokunsan
Dünyaya yeniden geleceğim...
