BARIŞ GÜNÜNDE
"Yok" dedi çocuk,
Bu gece hiç bitmeyecek,
Ulaşamayacağım sabaha.
Göremeyeceğim güneşin aydınlığını,
Söylendi kendi dilince
"Babam" dedi,
Buğulandı gözleri.
"Dönmeyecek" dedi, "Dönmeyecek..."
Biliyordu, uzakta değildi,
Biliyordu, çok sevildiğini
Ama "yok" dedi, "dönmeyecek!"
Korkunç acılarla, sızılarla,
Ürpertilerle titredi yüreği.
Mahmur gözlerinde yalnızlığın korkusu..
Gökten karanlık yağıyordu,
Zulüm yağıyordu,
İhanet yağıyordu geceye.
Kurşun yemişti al bayrağı,
Vatanına hançerler vurulurken
Ne farkederdi güneş doğmuş, doğmamış
Baba dönmüş dönmemiş!
Çakmak çakmak gözlerini sildi
Görmesin diye kimseler,
Gözyaşlarını geceye sakladı.
Çocuk kalbini çıkarıp
Babalara gönderse de olurdu.
’’Vatan sağolsun’’ dedi.
"Olsun" dedi, "dönmezse dönmesin"
Baba artık bayraktı
Baba vatandı…
Fırladı öfkeyle dışarıya,
Geride bırakacağı
Bir kuru ekmeği bile yoktu.
Bir yırtık resim,
Bir kırık kalem,
Bir de yıkık umutları kaldı.
Biraz sonra
Son verdi gecenin çığlığına,
Babasıyla yaşadığı özleme...
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
