AYIKLANMAMIŞ YALNIZLIK
Benim seçtiğim toprak daha hamarat,
Ondan bitiyor en güzel hindiba.
Asil bir kök nerede var?
Nerede izole edilmiş gerçek bir hayat?
En keskin baharat,
Firuze taşının en parlağı,
Pipo tütününün en sert içimlik olanı,
Esneyen bir umuda tam uygun havayı,
En güzel o biliyor elit bir bilgelikle.
Tümen tümen karıncaların yuvası,
Nasılcı bir tepeden bakma hâline bürünmeden,
Onda sükun buluyor içsel adımlarla.
Gıcırtılı göçler,
Bunaltan güneşe perde,
Kaynak suyu, susayan damağa,
Mecnun'i sevenlere sahra,
Bir bozkıra koru,
Yeşil hasreti çekenlere vaha,
Asilane bedenlere; dingin bir kabir.
Hele bencileyin hasret çeken acize:
Melisa ıtırlı, müjde boyalı yol,
Uçurum kenarında muazzam bir manzaraya patika.
Say sayabildiğince.
Gelin!
Görgüsüz fanus çiçekleri,
Uğraşın, uğraşabildiğiniz kadar imece usulü,
Şarlatan ve sırnaşık yapay pelin otları,
Kağnı arkasında mum yakan
Büyücü topal eceleri,
Opal çullukların dansalarını katarak yanınıza,
Atın atabilirseniz içimden
Kalbimi büyüten toprağı.
Hava kapanık, yağmurun eli kulağında,
Züppe bir fırtınanın da...
Müthiş toprak kokusu heyecanı,
Dilin tutkalını söken sözler sonrası;
Göknar gövdesine dayanmış şiirde.
Geçirir mi üzerimdeki kıldan ve keçeden yamçı?
Henüz ayıklanmamış sağnak sağnak yalnızlığı.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
