Bazen insan, kendi içine dönebilmek için dünyanın bütün seslerini susturmak ister ya işte öyle...
ARAYIŞ
Eşiğindeyim bugün suskunluğun;
Bırakıp bir kenara sözlerin yükünü,
Serin çizgisine dalmak istiyorum, uzakların.
Gecenin ağırlığından doğan o solgun şafakta,
Sis kokulu, uyanmamış sabahlara
Yürümek...
Koşmak istiyorum, adımlarımın sesine sığınarak.
Kalmak istiyorum bugün, kendimle;
Bir ben, bir de içimdeki ben...
Ne gören göz ne duyan kulak olayım.
Ne dünüm ne yarınım…
Askıya alıp zamanı,
Dönmek öz benliğime, içimde saklanan.
Ben, bir de derinlerimde yıllardır konuşamayan ben;
Buluşup kimsenin bilmediği bir kıyıda,
Karanlığı sabaha taşıyan o ince çizgide,
Dinletmek istiyorum usulca,
Kendimi, kendimce.
Düşmek istiyorum izine bugün, ruhumun;
Dünya ne gösterirse göstersin,
Her köşede kendimle karşılaşmanın şaşkınlığını yaşamak.
Derin kuyularında içimin;
Sesini duymak, dinlemek,
Susmak, susmak...
Görmek istiyorum bugün, en uzak ufku;
Kaldırıp başımı arşa,
Mühürlemek gözlerimi...
Dokunup bulutların ardındaki sessizliğe;
Güzel bir gün yaşamak için belki de...
Diye, umutlanmak kendime.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
