AHISKA’NIN YÜREĞİNDEN KOPANLAR
Bir gece vaktiydi…
Toprak uyuyordu,
evler de uyuyordu,
bir tek kader uyanıktı Ahıska’da.
Bir fısıltı dolandı sokaklara;
“Kalkın… gidiyorsunuz!”
Gidiyorlardı ama
kimse nereye gittiğini bilmiyordu.
Kadınlar şaşkın, çocuklar ürkekti,
yaşlıların duaya açılan elleri titrekti.
sanki o an, gökyüzü bile
kurşuni bir kefene bürünmüştü.
Studebaker kamyonlarının uğultusunda
bir halkın binlerce yıllık geçmişi
yolların soğuğuna döküldü.
Taş evler yetim kaldı,
camiler sessizliğe gömüldü,
bostanlar, kilerler,
atlar, koyunlar, kurbanlıklar…
Her şey bir anda “geride” kalıverdi.
Bir tek acı, bir tek umut
yolda onların peşinden yürüdü.
Vagonlara doldurulan insanlar;
soğukla yarıştı, ölümle savaştı.
Kiminin canı dondu,
kiminin nefesi yarı yolda kesildi.
Karla karışık gözyaşları
raylara birer ağıt gibi düştü.
Binlerce can…
Her biri bir tarih
her biri unutturulmak istenen bir ses.
Türkistan çöllerinde
Ahıska diye inledi rüzgâr,
kardeşler birbirini yıllarca duymadı,
babalar evladına,
evlatlar annesine,
yıllarca kavuşamadı.
Ama ne dil bitti ne kimlik,
Türklüğün ateşi hiç sönmedi.
Sürgün dediler,
aslında bir halkı yurtsuz bırakmak istediler.
Soykırım dediler,
aslında bir milleti tarihinden koparmak istediler.
Ama başaramadılar!
Çünkü Ahıska Türkleri,
her nereye savrulursa savrulsun,
yurdu yüreğinde taşıyan bir milletti.
Bugün dünyanın dört yanına dağılmış
binlerce Ahıskalı yaşıyor;
kimisi Antalya’da güneşle ısınıyor,
kimisi Bursa’da bir türküyle ağlıyor,
kimisi Amerika’da rüyasında
Ahıska’nın karını kokluyor.
Hepsinin kalbinde aynı cümle:
“Biz döneceğiz bir gün… Biz döneceğiz.”
Ahıska onların anası,
tarih onların tanık defteri.
Acılarının adı sürgün,
yüreklerinin adı direniş.
Ve her yıl 14 Kasım’da
aynı ateş yanıyor içlerinde:
Dinmeyen bir sızı,
bitmeyen bir özlem…
Şehit olanlara selam olsun,
toprakları kutlu, tinleri şad olsun.
Tanrı’nın izniyle
bir gün hak yerini bulsun,
Ahıska’nın kapıları
yeniden kendi evlatlarına açılsın.
***
Editör: Nevin Bahtışen
