Bir zamanlar mutluluğumu anda yaşar, hayallerime ilmek ilmek bağlardım. Çocukça mutluluğumu, gölgemin her gün biraz daha uzadığını fark etmediğim zamanlardan anlıyorum.
Gölgem uzuyor, zaman ilerliyordu. İstedim ki zaman bir süre yerinde dursun. Gün dönümü misali, olduğu gibi bir süre yerinde saysın. Ama aldı başını gidiyordu, sanki günler birbirini kovalamaya başlamıştı; tıpkı ekinoks zamanında olduğu gibi en hızlı ritmine ulaşıyordu.
Gölgemin uzadığı o eski zamanların heyecanı yok artık. Olgun yüreğimin anlamlı atışları, her ana değer katıyor. Gençliğimde har vurup harman savurduğum zaman, şimdi çok daha kıymetli ve anlamlı. Ara sıra göz ucum kısalan gölgeye kayıyor.
Gün batımı alacası, renkleriyle gönlümü eğlendirmek için son bir şölen hazırlıyor. Dinamik devinimler, şimdi mistik zamana bırakıverdi kendini.
Gençliğimdeki o bitip tükenmeyen günler, önümde upuzun dururdu. İçini neyle doldurduğumla pek ilgilenmez, o sabahtan akşama aydınlığını seren günleri sadece nasıl geçireceğimi düşünürdüm. Bir gün, arkadaşlarla oyun oynamaya fazlasıyla yeterdi; hayatı keşfetmenin en eğlenceli zamanıydı.
Akşam saatlerinde oynadığımız saklambaçla geçen zaman, sanki kendi başına ayrı bir günmüş gibi hissettirirdi. Hayatın dönümleri gibi o zamanlar bir gün birkaç koca bölümden oluşurdu ve zaman her şeye yeterdi.
Şimdilerde ise merak ediyorum, acaba zaman gerçekten hızlandı mı yoksa biz onu dolduracak kadar durmayı mı unuttuk? Anlık görseller, bir iki cümlelik yazılar başımızı mı döndürdü? Görüp izlediğimiz hayatlar, kendi zamanımızı usulca elimizden mi aldı?
Belki de zamanı çoğaltmanın yolu; onu gerçekten hak eden insanlara, bizi besleyen uğraşlara ve ruhumuzu olgunlaştıran anlara daha çok yer açmaktır. O zaman saatler uzamaz belki ama yaşam derinleşir.
***