ZAMANIN RUHU
Yorgun düşlerin sabahında
Oturdum bir sahile
Islak kumlara yazdım sana olan aşkımı
Tam derin hayallere dalmışken gözlerim
Vurdumduymaz dalgalar
Köpük köpük yutup duygularımı
Sürüklendi sonsuzluğun kalbine doğru
Yasladı başını çaresizliğim
Mavi derin sessizliğe
Gözlerim boşluğu döverken
Ahımı rüzgâra çizdim bakışlarımla
Diz çöktü yalnızlığım
Yaralı anıların önünde
Umutlarım yüzünü döndü umutsuzluğa
Güldü yüksek sesle martılar bana
Çelişkinin diline düştü zaman
Acım sustu bir daha içimde
Sustu gönlümün türküsü
Çok şeylere gebe bu sessizlikte
Çekti çığlığını gün içine
Çıplak hüzünlerin yorgunluğunda
Güneşe ağıtlar yaktım
Bulutların başı döndü
Bir an aralanan sabah sisinde
Zamanın ruhu çatladı birkaç yerden
Gözlerime bakarak
Son sözünü söyledi hayat
Dedi haydi dön özüne
