YÜZÜMDEKİ TEBESSÜM
Siyah beyaz ve kilişe o senin hikâyendi. Gözlerinde tebesümler belirse de, epeyce mat bir kasvet vardı.
Benimse hikâyem rengârenkti
gökkuşağı misali.
Her inanç bir tebesüm, her dil keyifli bir öğretiydi.
Mümkünsüz olduğunu bile bile düşünürüm ben.
Sınırsız düşlerim vardır, uçuk hayeller kurarım hep.
Senin dar çerçevelere sığdırdığın fikirlerin olurdu.
Despot bir saplantı çürütüyordu nafile akıl deryanı.
Biliyorsun sevgiler kusur bilmezler sınır tanımazlar.
Hayatı tozpembe görmemizi sağlayan duygulardır.
Bizlere bahşedilen yaşamı heba etmemeliyiz.
Dolu dolu yaşamalı her anını yetebildiğimizce şeffaf.
Kara çalmadan ne ak ne de beyaz renge,
Bir orman gibi aşikâr, deniz gibi açık, sonsuz ve derin.
Bulut misali yüce yer kadar yakın kibirsiz ve sıradan.
Mağrur onurlu yalansız dümdüz başı dik olmalıyız.
Derme çatma sözcüklerle kale, almadığın ne varsa
bende erdemdir. Sadakat, samimiyet, özveri, asalet.
Öyle ki kötüye minnettarım iyiliği sevdirdikleri için.
Benim hikâyem sevgidir aşktır. Yaradana hürmettir.
Senin hikâyen mevsimlik benimkisi dört mevsim.
Sen kışları hazan son baharı hüzünle anarken,
Ben her mevsimi mutlulukla aşar, sevgiyle yaşarım.
Ben hikayemde insana değer veririm olmayana değil.
Hep sorarlar neden gülümsemelerin eksik mahçup,
Hiç mi güleç keyifler kalmadı yok mu bir tebessümün,
Ne diyeyim, sırtımdan vuran dostları mı anlatayım,
Yoksa gidenin alıp gittiklerinden mi dem vurayım,
Varsın benim de eksiğim yüzümdeki tebessüm olsun.
***
Editör: Bilgi Şakar
