YOKLUĞUNA HOŞÇA KAL
Sonra yokluğunla vedalaştım.
Olmayan bir şeye hoşça kal der gibi
Bir boşluğa fısıldar gibi
Sesimi duyamayacağını bile bile.
Bir mektup yazdım rüzgâra,
Ne adın vardı ne adresin,
Yine de içimi döktüm,
Sanki varmışsın gibi eskisi gibi.
Bir gölgeye anlattım seni dün,
Sokak lambalarının altında durup,
"Burada dururdu." dedim,
"Tam şu kaldırım taşında susardı."
Yokluğun öyle gerçek ki şimdi,
Varlığın bile bu kadar can yakmazdı belki,
Ne garip, insanın en çok
Olmayan şeyle doluyor içi.
Dudaklarım alıştı adını anmamaya,
Ama kalbim hâlâ her vuruşta fısıldıyor seni,
"Gitme!" diye haykırmadım,
Çünkü hiç gelmemiştin ki.
Bir çiçeğe su verir gibi dokunuyorum anılarına,
Solmuş bir yaprak gibi nazlı,
Her şey sende başlıyor,
Ve her şey sende yavaş yavaş soluyor aslında.
Hoşça kal demek ne zor sana,
Varlığın gitmedi,
Ama ben yine de uğurluyorum seni.
Yokluğunla vedalaşmak, bir cenazeyi onsuz kaldırmak gibi.
Artık düşlerimde bile misafirsin,
Bir anlık uğrar, sonra sessizce çekilirsin,
Ben hâl kapıda beklerim,
Bir daha dönmeyeceğini bile bile.
Sonra sustum.
Kalbimle konuşmamaya başladım,
Çünkü her defasında seni anlatıyor,
Sanki başka hiçbir dil bilmiyor gibi.
Ve şimdi...
Yokluğuna hoşça kal diyorum bir kez daha,
Var olmayan birine mektup yazar gibi,
Gelmeyecek bir trene el sallar gibi.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Bilgi Şakar
