TÜRK KIZI
Doğa senin aynandır,
Sen doğanın kalbi.
Bir gelincik açar toprağın bağrında,
Adını senden alır al rengi.
Rüzgâr saçlarında dolaşırken,
Dağlar seni tanır.
Yaylalar seni bekler
Ve her çiçek,
Senden bir parça taşır içine.
Türk kızı,
Süsün boya değil,
Süsün, toprağın kokusudur.
Al giyersin,
Kut olur rengin.
Bir duadır yürüyüşün,
Bir ocağın tüten kaderi.
Sen saraylara sığmadın hiçbir vakit,
Ne bir tahtın oyuncağı oldun,
Ne bir tacın esiri.
Sen,
Obadan obaya göçen bir destan,
Yayladan yaylaya akan bir türkü,
Boydan boya uzanan bir kader oldun.
Erine eş,
Gönlüne yoldaş,
Yüreklere sırdaş oldun.
Ve çağlar boyunca,
Parmaklarında oje değil,
Avuçlarında yay tuttun,
Kirpiklerin ok oldu,
Kaşların yay gibi gerildi tarihe.
Sen doğurdun o yiğitleri,
Atlarının nal sesleriyle çağ açanları,
Sen büyüttün,
Ninnilere Türk’ün adını katanları.
Bir annenin dizinde büyüdü cihan,
Bir ninnide titredi zaman.
Attila’nın nefesinde sen vardın,
İlteriş’in yürüyüşünde.
Osman’ın duasında,
Ve her zaferin ardında,
Sessiz bir dağ gibi duran sendin.
Gün geldi Tomris oldun,
Kanla yazdın hürriyeti,
Gün geldi Nene Hatun,
Kar altında ateş kesildin.
Bakışların bir kılıç kadar keskin,
Ruhun bir otağ kadar geniş,
Başın dikti.
Ama gözlerin edeple eğikti,
Türk yiğidi düşmana ok salarken,
Senin bakışın,
Onun yüreğine saplandı.
Ve tarih,
İki ateş arasında yazıldı.
Birinde kılıç,
Birinde sen vardın.
Ey Türk kızı,
Senin en büyük ziynetin,
Altın değil taç değil.
Senin süsün Türklüğündür.
Ve sen,
Bin cihana değişmeyecek kadar
Kutsal bir adın taşıyıcısısın…
***
Editör: Bilgi Şakar
