SÖZ VERDİM KELEBEKLERE
En çok da neyi özledim biliyor musun şair;
Yârin avuç içlerinin sıcaklığını?
Anlaman imkânsız şair;
Gözyaşlarımın, o avuçlarda kuruduğunun,
Anlatılmaz can yakışını.
Vuslata sığan, koca bir ömrün iz düşümünü.
Nasıl anlatayım şimdi şair,
Biten bir aşkın küllenen kıvılcımlarını.
Elini sok bir ateşe derim, şair;
Aynı acıyı duyduğunda, anlarsın,
Nasıl hissettiğimi.
Çalan her şarkının bir hatırası olduğunu,
Açan her çiçeğin,
Gelip geçen her mevsimin;
Buruk bir teselli olduğunu bilir misin şair?
Bugün hiç kavga falan etmeyeceğim seninle.
Hiç havamda değilim.
Avuçlarımda, hâlâ duruyor yârin sıcaklığı.
Bir de sen hatırlatıyorsun sanki mıh gibi.
Yavaş yavaş açıyorum,
Radyoların sesini.
Aynalara söz verdim,
Üzmeyeceğim artık kendimi.
Şimdi beklerler bizden sevdalılar şair,
Umut yüklü şiirleri.
Ben taktım mavi kanatlarımı,
Yansıtacağım artık her dizede.
Mavi ruhumun resitalini,
Sevginin en şefkatli hâliyle
Artık üzülmeyeceğim şair;
Söz verdim kelebeklere.
***
Editör: Bilgi Şakar
