SAFİ YÜREK ÇIKMAZI
Bir botanik bahçesi, bir beyaz el,
Deklanşör inci beyazı;
Ahengi allı morlu.
Rediflere çekilmiş rimel,
Kadraja sığmayan kafiye,
Derman niyetine yazılmış sözler,
Dermandan kaçmak isteyen hikâye,
Büyüsel şifre belki de zemheri kilidine.
Çözecek bir beyaz el , bu aymaz ayazı,
Deklanşör inci beyazı.
Her bir kare,
Safi yangın niyazı.
Kaçıncı kaçırışıydı bu kendini, kendinden
Her dalda tumturaklı bilmece.
Kaçmalar buldu bir kez daha kendine,
Öyle bir sızı, en beterinden.
Gönül ki alevden bir çekmece,
Vedalar sünnet, ayrılık aşkın farzı.
Safi yangın niyazı...
Bir oyuna attı gözlerini, yapboz misali.
Gökyüzünü silip silip
Sıra sıra bulut düzmece.
Büyümeden fotoğraf karesi,
Gönlündeki ısrarı dinlemeden,
Boyası aktı kelebeğin böylece.
Kurudu divitin mutluluk yazan tarafı,
Bir acı haykırış kaldı falezlerde.
Bir mübarek gecede okunan mesneviler,
Heybesine katıldı göçmen kuşların.
Gagası paslı, boynu paslı, gövdesi paslı;
Göçmeye adanmış uçuşlar.
Kanatları paslı değildi bir tek,
Safi yürek çıkmazı.
Bir tek fotoğraf bıraktı geriye, hayal meyal.
Aşina olduğu tek bir ülke yokken tamamen,
Güze uğradı yine
Bir sisli ülkede,
Doruksuz dağ ve etek.
Safi yangın niyazı,
Safi yürek çıkmazı.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
