ÖZLERSİN
Eskiler hep özlenir bir şekilde,
Çocukluğunu özlersin,
Geçmişteki çocukları özlersin.
Büyüdüğünü hissettiğin anları özlersin,
Büyümeyi özlersin,
Eski büyükleri özlersin.
Tahta kapılı, kerpiçten yapılı,
Sıcacık kokan evinizi özlersin.
Çocukları görünce misketlerini,
Yaz gelince sokaktan eve girmeyişini,
Acıkınca salçalı ekmeği,
Bayramda, bayramlık kazağını,
Kış gelince kızağını özlersin.
Lastik ayakkabılarına değen çamuru,
Toprak kokan yağmuru
Ve boyunu geçen kar yağışını özlersin.
En güzel yaşlarını, en güzel yaşamlarını özlersin.
En çok da seni mutlu edeni,
Seni seveni özlersin.
Ama seni sevdireni;
Herkesten ve her şeyden çok özlersin.
Bayramlarda, eli öpülecek insanların çok olduğu;
Bayramları özlersin.
Gurbetten sılaya bayram yapmaya gelenleri, özlediğin anları özlersin...
Ramazanı özlersin, çalar saatin olmadığı sahurları özlersin.
Toplu iftarlardaki çorbanın bereketini,
Teravihden kaçtığın anlardaki mahalle fırını önlerinin sıcaklığını özlersin.
En çok da sıcak olan şeyleri çok özlersin.
Soğuk, çok özlenmez çoğu zaman.
Ya da özlemek ısıtır insanın içini.
Ve gülmeyi bilmeyenler soğuk bakar genelde,
En çok da sıcak kanlı insanları özlersin.
Güldüğün anları özlersin,
Güldüren anıları özlersin.
İşin ilginç tarafı ise ağladığın anıları bile özlersin.
O yüzden şimdi özlediklerimize, özledim diyelim.
Zira zaman çok çabuk geçiyor.
Bir bakın bakalım düne,
Eskilerden ne çabuk koptuk.
Ve hepimiz daha dün çocuktuk.
***
Editör: Bilgi Şakar
