NEYDİK NE OLDUK!
"Olmaz" dediklerimizin tamamıydı sanki.
Hayat her gün yoklama yapar. Anladım o an kimlerin yok olduğunu. Kimleri bıraktık geride, kimlerle yola devam ettik. Ne önemi var. Azalıyoruz gün be gün..
Toprak aldığını vermez, gidenler geri dönmez..
İnsanlık sanki bir kara parçası. Ne çok azalıyoruz.
İnsanlar olmuş riyakâr. Eşini, dostunu, arkadaşını satar. Sanki insanlar
nesne, eskici alsa canlarını da satarlar..
Sahi neydi bizi bu hale getiren. Neden bizler bu kadar değiştik...
Nerede o "Huuu; komşum! Seni bu gün göremedim" dediğimiz günler..
Yoksa şehirler mi bizi bu hale getirdi? Ya da
Firavun tipli gökdelenler, binalar mı?
Şehirleri de binaları da insanlar yapar...
"Kimler geldi, kimler geçti!" derken hepsi yüreğimi deldi geçti...
Bizler ne güzel toplumduk. Ne güzel insani duygularla yaşayan, yürek yüreğe yabancı olmadığımız günleri düşündüm..
Ayrılmayalım, bölünmeyelim. Biz kara parçası değiliz. Bizler yine kardeşce, dostça yaşayalım..
Toprak aldığını geri vermiyor!
