KAYIP GİDEN MUTLULUK
unutmuştu kendini mavi penceresinde
gözleri düşlere takılı
kanadı kırık bir serçeydi
mavi bir gül düştü ellerinden
süzüldü gözyaşları düştü yanağına
solgundu güneş yağmurluydu hava
ağlıyordu yana yıkıla
hüzünle baktı sislerle örtülü
dumanlı dağlara
yalnızlık bahçelerinde yaprakları solmuş
Islak ağaçların
ezilen altın sarısı her yaprağı
acı veriyordu ona
bulutlu gözlerinde büyüdü hasret
bir damla suda aradı onun sesini
güneşli gülüşlerini
gök mavisinde
dumanlı sisler içinde
aradı onun hayalini
kayıp gitti ellerinden mutluluk
ebemkuşağı gülüşler dondu dudağında
özlemle yanarken yaralı yüreği
akıp giderdi zaman
tepelenmiş umutları karlıydı düşleri
bir sevda rüzgârında uğultularla
dansederdi aşkın kuşları
yağmur yağarken ıssız sokaklara
yağmur damlalarında
eski günleri arayan
yalnız bir yürekti ıssız adam
yarım kalmış bir sevdadan ona kalan
bir avuç gökyüzü
bir tutam gözyaşıydı
***
Editör: Gülçin Granit
