KALBİMİN TESELLİSİ
Zaman, acıyı tam anlamıyla iyileştiremese de onunla yaşamayı öğretir insana. İlk başta her şey sessizleşir, renkler solar, ve dünya koca bir boşluğa dönüşür. Anılar, her nefeste kalbimize dokunur; özlem, bir gölge gibi peşimizden gelir.
Ama bir gün, belki beklenmedik bir anda, bir kuşun cıvıltısı ya da bir rüzgarın esintisiyle o solan renkler yeniden canlanmaya başlar. Hayat, sevdiklerimizin anılarına tutunarak devam eder. Çünkü onlar aslında hiç gitmemiştir; gülüşleri rüzgarda, sevgileri yüreğimizde bir yerlerde hep bizimledir.
Acının ortasında, insan her şeyden soyutlanmış gibi hisseder. Kalabalıklar anlamını yitirir, sesler uzak bir uğultuya dönüşür. Oysa o sessizlikte bir şeyler büyür; belki bir fark ediş, belki de derin bir bağ. Sevdiklerimizin anıları, yüreğimizde birer ışık gibi yanmaya başlar.
Her hatırlayış bir hüzün gibi görünse de aslında o anılar, bize ne kadar sevdiğimizi ve sevildiğimizi hatırlatır. Bir dokunuş, bir gülümseme ya da ortak bir kahkaha… Bunlar silinmez. Zamanla, o iç sesin yankılandığı yalnızlık yerini bir minnet duygusuna bırakır.
Onlar artık bizim yolumuza rehberlik eden yıldızlar gibidir. Karşımıza çıkan her güzel şeyde, yüzümüzde beliren her tebessümde varlıklarını hissederiz. Onları kaybettiğimizi düşündüğümüz yerde, aslında en çok onlarla oluruz.
Kalbimin tesellisi …
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
