IŞIKSIZ ZAMANDA
Hani,
Bir şey eksilir de fark etmezsin önce.,
Sonra bir bakarsın,
Gülüşlerin yerini sessiz harfler almış,
Bir bakışın içinde kaybolmuşsun.
Kalabalıklar geçer yanından,
Sen hâlâ bir "merhaba"nın yokluğundasın.
Hani,
Gecenin içinde bir fısıltı olur ya
Sen bile duymaktan çekinirsin,
Çünkü senin değildir artık o ses.
Bir zamanlar sen olan,
Şimdi sadece yabancı bir hatıradır.
Kendine bile yabancı kalırsın bazen,
Aynaya bakar, tanımazsın gözlerini.
Hani,
Beklemek değil de
Ne beklediğini unutmaktır asıl yoran.
Bir umut kalır askıda
Ne düşer yere,
Ne de tutunur gökyüzüne.
İçinden geçen her cümle yarım,
Her "belki" biraz daha uzak.
Ve hani,
Bir damla gözyaşıyla başlar bazen dönüş
Ama ağlamak değildir bu,
İçindeki suskunluğu ıslatmaktır.
Dışarıdan sessiz,
İçeriden çığlık çığlığa...
Bir yanın hep giderken
Diğer yanı hâlâ o ilk adımda bekler.
Zaman mı?
Geçer elbet.
Ama iz bırakır.
Her geçen gün,
Biraz daha sende kalır giden.
Ve sen,
Kendini toplamayı öğrenirsin parçalarından.
Bir gün,
Yeniden ışığı ararken bulursun karanlıkta kendini.
Çünkü kaybolmak,
Bazen sadece yönünü değil,
Yüreğini unutmaktır.
Ve hatırlamak;
Bir şiirin içine saklanan o eski "sen"dir.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
