İNSANLIK HÂLİ
Kırık bir kalp; gülümseyişlerimin ardında,
Kükreyen fırtınayım bir sessizliğin içinde.
Okşarken bir elimle, diğer elim unutur dokunduğumu.
Çakıl taşıdır bazen yolum,
Bazen de kuş tüyünde uçuşurum.
Kalbim hem pusula hem de labirenttir benim.
Başlarım hep sevgiyle güne,
Akşamına kırgın bir gölge.
İnşa ederim, tek bir sözle dünyayı,
Bir bakışla yıkarım yeniden.
Gökyüzüdür bir yanım,
Diğer yanım yerin altı.
Açarım gül gibi kimi zaman,
Kimi zaman diken olur dilim.
Bir yanım bağışlar,
Hatırlar hep öbür yanım.
Teraziyim; İyilikle kötülüğün arasında salınan.
Ararken dengeyi, kaybederim kendimi,
Dönerim her seferinde aynı gerçeğe,
Değişmeyen bu döngüde.
İnsanım ben, etten kemikten;
Kırılırım, kırarım.
Gülerim, susarım.
Yaşasam da geceyle, gündüzü,
Karıştırsam da şekerle, tuzu,
Gönülden severim yine yeniden.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
