GÜNEŞ BİLE ÜŞÜMÜŞ
Dünyanın girdabında çok garip şeyler olur
Bir sabah bakmışız ki güneş bile üşümüş
Çoğunun kafasında sıkça heyheyler olur
Bir ateş yakmışız ki güneş bile üşümüş
Üşümüş her ne varsa elin ayağın yüzün
Birbirine karışmış sanki bayırın düzün
Diller sanki lal olmuş anlamı yok her sözün
Sorup durursun sen de bunlar nasıl yaşamış
Yaşamış deli dolu dünya ona boş bir han
Yetmiyor yaşamaya sanırsın bütün cihan
Öfkeye boğuluyor neşelerse anbean
Dokunduğu her yeri öfkelerle dişemiş
Dişemiş acıları yenilmiş öfkesine
Bir yâren bulamamış aldığı nefesine
Hiç kimse katılmamış o güzelim sesine
O yaşama bağlıyken yaşam onu boşamış
Boşamış sevdiğini tek kelime vazgeçmiş
Kader onu harcamış oysa kaçışı seçmiş
Bakmış gücü yetmiyor kendine ömür biçmiş
Sevdanın yollarına ne dikenler döşemiş
Döşemiş hüzünleri dikenler batar ele
Dosteli söyler durur budur en büyük çile
Kadere sitem edip haydi diyor rastgele
Çoğumuz düşlerini hayallerle kuşamış
***
Editör: Seher Uslu
