GÖZLERİNİN BUĞUSU
"Ölüm değilse bizi ayıran, yazık olur" demişti şair.
Gözlerim gözlerinle ne çok sevişti oysa.
Ne çok örtüldü gözlerimiz acılara birlikte.
Kokunu tanıyor olmama şaşırıyorsun şimdi öyle mi.
Ya da benden uzakta olsan da ağlayan kelimelerin gözyaşlarına dokunuyor olmama.
Ne çabuk unuttun kanayan gülümselerinde taşıdığımız zamanı.
Kaçak göçek sevişmeler ardından yine aynı çayın buğusunda birbirine karışan soluklarımızı.
Dokunmak için bahane arayan o titrek parmaklar kimindi.
Kimin içindi binlerce kilometre ötelerden aynı depremi tetikleyen o şarkılar .
Ya o şiirler kimin.
Sahi bir daha aynı rüzgarların öptüğü oldu mu saçlarına düşen alevleri.
Acılarına basa basa yürüdüğün o yollarda ayak seslerini dinleyen oldu mu.
Her şeyi geçtim.
Şiir şiir seni böyle her gün yeniden
İnadına inadına seven oldu mu.
"Ölüm değilse bizi ayıran. Yazık olur" demişti şair.
Ölüm değildi.
Bize çok yazık oldu.
Ama bu şarkı bitmedi daha.
Bu şiirin son cümlesi yazılmadı henüz
Daha gözlerinden öpeceğimiz hasretler var.
Ve sabaha taşınacak belki binlerce gece.
Hadi bir çay koy şimdi.
İyi gelir gözlerinin buğusuna...
