DOLU VURDU
Bahar dedim, seli vurdu,
Kış gelmeden yeli vurdu.
Akıllıya rastlamadım,
Saymadım kaç deli vurdu.
Elimle bir fidan diktim,
Etrafına güller ektim,
Bir defa elimi çektim;
Rüzgâr yıktı, dolu vurdu.
Yokluk kırdı dallarımı,
Ayaz yaktı allarımı,
Kader kesti yollarımı,
Diken battı, çalı vurdu.
Ciğer yandı, od elinden,
Gönül kırık, bed elinden,
Gül istemem yâd elinden,
Yârin acı dili vurdu.
Başımda keder kuşları,
Yalnız çıktım yokuşları,
Geçirdim en zor kışları,
Dost bağının gülü vurdu.
Cumadır deyip, akladım,
Pazara bir gün ekledim,
Çarşamba diye bekledim,
Er davranıp salı vurdu.
Hiçbir söze kulak asmam,
Zulmün karşısında susmam,
Yaradan'dan umut kesmem,
Dünya yordu, kulu vurdu.
Hayat sınav, yol cefadır,
Ölü sanır, şen safâdır,
Dedim sıla bi'vefadır,
Bir de gurbet, eli vurdu.
Bazı sustu, bazı coştu,
Deli taylar gibi koştu,
Günler, aylar sanki kuştu,
Ocak söndü, külü vurdu.
Nûrfânî’yem, ne desem boş,
Hayat acı, özü mayhoş,
Dünya kulu eder sarhoş,
Sağı tuttum, solu vurdu.
***
Editör: Nurdan Günay
