DİLSİZ KAZI
Uyuyor bir yorgunluk, kürek sapında.
Mezarcı değil sabır taneleri,
Yarıyor toprağı, usulca.
Rüyasına mezar kazıyor biri,
Biri sevdasına sessizliğini gömüyor,
İniyor toprak kokusu, sükunetin alnına.
Gökyüzünün indirimi olmuş gözleri, delice!
iki metre derin toprak;
Kırık bir düş sesi doluyor içine.
Kim bilir, hangi ad düşecek o çukura?
Hangi gözyaşı isimle mühürlenecek?
İnsanlar!..
Ağıt kalabalığı, akıyorlar başucuna;
Kiminin sesi anne için boğuluyor,
Kiminin içi babasız kararıyor,
Kimi evlat diye hak çağırıyor!
Dökülüp saçılıyor hayat, kırılıyor sessizce.
Emiyor toprak, tüm yaşanmışlıkları içine.
Sandıkta unutulmuş eski mendil,
Soluyor isimler.
Kalıyor geride, siyah beyaz anılar.
Başka bir gömlek giyiyor gökyüzü, o gece.
Geçiyor zaman, büyüyor otlar kabrin üstünde.
Nefes alırcasına hâlâ orada yatan;
Yalnız, sessizliğin sesini dinliyor,
Kabartarak toprağı.
Hayat, dalga geçiyor ölümle,
Devam ederek kırıldığı yerden.
İşte; iki kürek toprak, bitiriyor romanı,
En sevdiklerin; elleriyle kapatıyor hikâyeni, hislice!
Başladığı gibi bitiyor her bir cümle.
Her tümce toprağa devşiriyor ömrü en sonunda;
"Topraktan geldik, toprağa dönüyoruz."
Yetmiyor mu anlamamıza, bu dört kelime?
Bu kadar telaş, bu kadar hırs,
Bu kadar kötülük;
Nedensizce.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Suna Türkmen Güngör
