BU ŞEHİRDE
Bu şehirde tanımıştım seni.
Bu şehirde;
İlk defa göz göze gelmiştik.
İlk defa bu kadar utangaç
Bu kadar heyecanlı.
Ve ilk defa;
Uğur böceklerinden bir dilek dilemiştim..
Saatler, zaman ilerliyordu,
Günler geceleri,
Geceler günleri kovalamıştı.
Gel gör ki yüreğim sende durmuştu…
Aşka susamışım,
Sanki yüzyıldır seni beklemişim.
Yüreğime seni sordum;
Yüreğim dillenmişti,
Bana deli der gibi…
Kaç defa seni düşünüp sabahladım.
Seni karşıma aldım,
O yorgun sesimle seni sevdiğimi söyledim.
Bu dinlediğim kaçıncı şarkı içinde sen olan,
İnan saymadım.
Her gece rüyalarımda seviştiğim,
Çimen gözlüm,
Bu sabahta göremedim seni.
Uykuda mı kaldın ne?
Bugün de;
Ben günaydın demek istedim sana,
Pencerenin önüne gelmiştim.
Cama çıkmanı beklerken
Bakkalın çırağı söyledi;
‘Abi onlar gitti’ diye.
Ortalık buz kesmişti.
Şöyle rüzgara kapılmış,
Yaprak gibi hissettim kendimi,
Napacağını, nereye gideceğini bilmeyen…
İnanmak istememiştim,
Belki de kabullenmek istememiştim.
Ne garip duyguymuş seni görememek.
İlk zamanlar çok beklemiştim,
Senin sesinden bir günaydını,
Seninle bir bardak çay bile olsa paylaşmayı.
Zamanla alıştım,
Küçük de olsa yokluğuna
Şimdilerde.
Sensiz uyandığım günlerin sabahında,
Kafeslerinin kapısını açıp
Özgürlüğüne kavuşturduğumuz
Güvercinler, ‘Günaydın’ diyor bana.
Onlarla dertleşiyorum,
Onlara anlatıyorum;
Geride kalmanın zorluğunu.
Bazen anılara dalıyorum,
Hani;
Sabırsızlıkla beklediğimiz akşamları,
Delikanlı sevdaların şerefine,
İki kadeh attığımız Dedenin Yeri.
Kışın bile gömlekle çıktığımız,
Taşları sökülmüş sokaklarını.
Yıkık eski binaların gölgesinde,
İçtiğimiz sigaraların tadını,
Bu şehirde yaşamıştım.
Özlüyorum...
Meğer seninle güzelmiş her şey
Şimdi koca bir yalnızlık,
Benim için ise mezarlık.
Yüzümü her çevirdiğimde.
O sokaklar,
O meyhane,
Paçalı güvercinlerimiz,
Sanki beni çağırıyorlar.
Ama onlar her çağırdığında,
Ben bir adım daha uzaklaşıyorum,
İçinde sen olmayan bu şehirden,
Her adımda yüreğim kanasa da.
***
Editör: Nurdan Günay
