BİR ÂLİMİN ARDINDAN
“Rahmetli İlber Ortaylı’ya atfen”
Bir haber düştü zamana;
Sessiz ama ağır,
Bir kütüphanenin kapısı,
Kapanır gibi yavaşça.
Bir ses eksildi memleketten;
Kadim Türk tarihi anlatırken
Yüzyılları avucunda evirip çeviren,
O, bilge bir sesti.
Şimdi, sanki
Eski bir haritanın kenarında,
Solmuş bir mürekkep gibiyiz;
Çünkü kelimeler yetim kaldı
Ve nice muğlak sorularımız,
Cevap arayan çocuklara döndü.
Oysa o,
Tozlu arşivlerin içinden
Bir medeniyetin nabzını çıkarırdı;
Roma’dan İstanbul’a,
Buhara’dan payitahta uzanan,
Uzun bir hafızanın tercümanıydı.
Bir âlim gitti denir şimdi
Ama bazı insanlar sadece gitmez;
Onlar bir milletin zihnine,
Gönülden gönüle köprüler kurar.
Kütüphaneler susar, defterler kapanır
Ama fikir dediğin şey
Asla ve asla ölüme razı gelmez.
Şimdi bir masa var,
Üzerinde açık bir kitap
Ve yarım kalmış bir cümle gibi
Duran ölümsüz bir hatıra.
Belki de her talebenin zihninde,
Yeniden uzun uzun konuşacak.
Çünkü gerçek ilim adamları
Toprağa değil, zamana emanet edilir.
Ve biz bugün ne yazık ki
Sessizce baş eğiyoruz.
Bir bilginin ardından değil, yalnız
Bir devrin hafızasına
Bir milletin aklına
Bir çağın vicdanına
Ruhun şad olsun;
Ey kelimelerle tarih kuran adam.
***
Editör: Nevin Bahtışen
